1449. Czwarty grudnia.

Słuchając porannych wiadomości w Radiu RTÉ 1 nie da się nie zauważyć, że Irlandczycy intensywnie zbierają kaskę na dzieci w Gazie. Czy to oznacza wskazanie po czyjej są stronie?

Źle nam się obojgu spało (Fred potwierdził to w rozmowie w czasie swojej przerwy w pracy), trzeba wietrzyć sypialnię, najwyraźniej przywykliśmy do zimnego Rysiowego wychowu. Za oknem całodzienna chłodna szarzyzna.

Jestem z siebie zadowolona, bo udało się mi odrobinę przebić balon marazmu. Pranie, wiadomo, robi się samo, ale złożyłam też podanie o pracę (wiem, że nie dostanę oferty, ale jakoś trzeba zacząć) i przejrzałam nasze podatki za ostatnie lata (chyba mamy zwrot). Po drugim śniadaniu zrobiłam prasowanie do Midsomer Murders, 23.4. Wczesnym popołudniem przekartkowałam Sanditon i zaczęłam szukać innej, ciekawszej lektury. Postanowiłam nadrobić zbiór artykułów Dymkowskiego Szkice psychologa o historii (Avalon, 2020), który nie porywa jakoś wyjątkowo, ale doczytam tym razem do końca. Wcześniej otworzyłam okno w sypialni, żeby się przewietrzyło. Kiedy weszłam tam po jakimś czasie, zastałam na naszym łóżku Bána zwiniętego w kłębek. No i taka sytuacja:

Namiauczał mi, że zimno, rozejrzał się w korytarzu (pewnie szukając Rysiowych misek) i wyszedł głównymi drzwiami. Czyli w nocy nie możemy otwierać okna za szeroko.

Czekając na Kochanego przeglądałam genealogię (dokleiłam parę aktów urodzenia rodziny z okolic Tarnogrodu). Z obiadem się nie wysiliłam - otwarłam gotowca (łazanki) i podsmażyłam na patelni. Suszy mnie po łazankach, więc będzie jeszcze morze herbaty, trochę ćwiczeń na macie, czytanie i rozmowy z Kochanym (który dowiedziawszy się o miejscu złożenia mojego cv próbował się dodzwonić do Justiny).