Nadal mży i szarzy. Fred wyjechał po śniadaniu do Północnej; wzięłam się za przeglądanie zadań i spisywanie uwag. Przyjechał kurier z dwiema Fredowymi koszulami. Napiłam się kilku dobrych herbat i zjadłam jogurt z granolą. Im dalej w las, tym bardziej dopadać mnie począł marazm, aż musiałam się ratować krótką niedrzemką. No i tak, doła mam. Nawet Fredowe przytulenie nie pomaga, ani zapach gotowanego rosołu, ani słuchanie Queenu pod to gotowanie. Jestem borsukiem światłolubnym, podróżującym. I wszystko przez to.
___
edit 23:20 mąż mnie pyta, czemu zdjęcia koszul nie wstawiłam. A ja zapomniałam. I jeszcze inne ważne wydarzenie było takie, że jeden reżyserz zadzwonił do Freda, więc sobie pogadali jak reżyserz z reżyserzem.
Na Mazurach już się trafiają słoneczne dni.
OdpowiedzUsuń@Dariusz, u nas również, ale widocznie to mojej głowie nie wystarcza :)
UsuńTakże wypatruję z utęsknieniem wiosny. Karina
OdpowiedzUsuń@Karina, wiosnę w Irlandii liczy się od 1 lutego, niestety w tym roku pogoda jakoś nie współgra z celtyckim kalendarzem :)
Usuń