1550. Zakupy, Jim, Brugia.

Poranek był bardzo spokojny, typowy dla wspólnego dnia wolnego, śniadanie, kawy, rozmowa o różnościach. W okolicach południach wyjechaliśmy do Drołdy, najpierw do polskiego sklepu (ubrałam Fredowy szalik, Fred ubrał mój). Na mieście zdybała nas Szaron Kucharka (przedstawiłam jej męża), kilka metrów dalej zatrąbiła na nas Luiza (Irlandczycy mają ten mylący zwyczaj używania klaksonu do informowania, że widzą znajomego). Następnie zaszliśmy na kawę do Costy (była Andrea, ale nie miała czasu pogadać). Po kawie TK Maxx. Małżonek kupił mi ciemnofioletowy, kaszmirowy szal (Saville Row) i zieloną, lnianą bluzkę na lato (Benetton).

Po zakupach spożywczych (Tesco & Lidl, cały czas nucimy lisią piosenkę), zajechaliśmy na pole bitwy. Już przy samym wejściu spotkaliśmy starszego pana, który zaproponował nam zrobienie fotek przed budynkiem. Pan był bardzo miły, tośmy sobie zrobili, i jemu też ;).

Jim.

Spacer raczej krótki, dość chłodno, lokalna magnolia dopiero w pąkach, ale pogodynki na jutro wieszczą kontynuację deszczu, więc dobrze, że skorzystaliśmy. Przez chwilę wyglądało na to, że zjemy coś na miejscu, niestety zrobiło się trochę po czwartej i jadłodajnia właśnie się zamknęła. Wracaliśmy drogą nad kanałem (poziom wody wysoki, zalane terasy).

W domu rosół na podtrzymanie funkcji życiowych, potem Fred zrobił obiad (wszystko do muzyki Czyżykiewicza, która ostatnio obojgu nam plącze się po głowach). Miałam ochotę jeszcze raz obejrzeć Ciemno, prawie noc Lankosza, ale nic z tego nie wyszło. Znalazłam za to In Bruges Martina McDonagha (2008). Film bardzo irlandzki, zabawny, filozoficzny, dobry. 

Za moją nową czytankę wieczorną robi zbiór reportaży Mariusza Szczygła, Niedziela, która zdarzyła się w środę (Czarne, 2017). Czasem trudno uwierzyć, że tam byłam :)