Całą środę z nieba spadały mokre paprochy; nawet teraz, gdy czytam leżakując w łóżku, od czasu do czasu za oknem słychać nasilenie wiosennego deszczu.
W pracy było kilka niespodzianek, największa taka, że na początku kwietnia odchodzi koleżanka. Czułam, że po śmierci psa Luiza postawi na zmiany (już raz chciała się wyprowadzić; tym razem praca w Anglii jest zaklepana). W budynku zamieszanie przed dużym spotkaniem, ale sytuacja mnie nie dotyczyła bezpośrednio i nic sobie z niej nie robiłam. Odhaczyłam swoje godziny i wyszłam na miasto; gdy Kochany wjeżdżał do Drołdy, rozpłaszczona (oraz rozswetrzona) dumałam w Czarnej nad filiżanką zielonej herbaty z dżemem truskawkowym. Fred dołączył do mnie z kawą; po dłuższym siedzeniu w ciemniejszym kącie kawiarni zebraliśmy się w drogę powrotną do domu. Na miejscu dopadła mnie niemoc. Mąż przygotowywał sos na spaghetti (z Kuchniosalonu dochodziły dźwięki mieszania w garze i muzyki z płyty Czyżykiewicza), w tym czasie ja, z nosem wtulonym w kołdrę, oddawałam się półsennym marzeniom, których teraz zupełnie już nie pamiętam. Żadnych planów poza czytaniem Ciemno, prawie noc. Przeskoczę Bluzg III i spać, reszta jutro.
Jakoś odejście koleżanki skojarzyłam z odejściem na wieki... Tfu, oby żyła wiecznie!
OdpowiedzUsuń@FrauBe, rzeczywiście może się kojarzyć, choć ja akurat za owijaniem w bawełnę nie przepadam :)
Usuń