1556-1557. Jaśniej.

Czwartek
Sporo w nogach. Szaro i mży. Po (moim) powrocie z pracy, gdy Kochany robił obiad, wyskoczyłam na chwilę do ogródka wyharatać trochę zielonki przytłaczającej inną zielonkę (czułam się nawet winna z powodu tego rasizmu). Po obiedzie przygotowania na piątek, sapałam z konfuzji nad błędami z zeszłego roku. W tym czasie mój cherubinek z loczkiem nad czołem poprawiał swój własny tekst. Ogólnie czwartek raczej nudnawy, tylko Fredowi przydarzały się ciekawsze rzecz (tatko do niego zadzwonił na pogadankę, dzwonili także z opery, w sprawie zajścia, którego byliśmy świadkami — gdyż było tak, o czym zapomniałam, że jakiś gość z rzędu za nami przesiadłszy się do rzędu przed nami uciszał dwie kobiety w sposób mało dyplomatyczny).

Piątek
Sprawa, która było do odhaczenia (egzamin praktyczny), została odhaczona. Teraz mam stosik papierów do sprawdzenia (i zostawiłam go w Centrum, ponieważ po odsiedzeniu nadprogramowej godziny byłam tak brain-dead, że nie miało sensu udawanie jakobym zamierzała wrócić do tematu w dniach najbliższych). O pierwszej Kochany już po mnie jechał, umówiliśmy się w Czarnej; po drodze spotkałam Kalema i Aleksa (niesamowite jak dzieciaki, które wypruwają z człowieka energię, gdy się ich ciągnie do wodopoju wiedzy, po fakcie są przeszczęśliwe). Powiedziałam im, gdzie idę, żeby mogli pójść w drugą stronę. W kawiarni zastałam Kochanego już zamawiającego napoje i lansującego się w nowych butach (w motyw z nenufarowej serii Moneta).

Posiedzieliśmy jakiś czas pijąc całkiem dobrą kawę (podobno z Kolumbii) i ruszyliśmy w kierunku auta. Na parterze centrum handlowego, przez które robiliśmy sobie skrót, wrzuciłam do puszki €3 i dostałam taki znaczek dla męża:

Przy okazji Fred streścił swoją historię dwóm paniom-zbieraczkom. Gdyż dzisiaj był Daffodil Day, dzień organizowania zbiórek przez Irish Cancer Society. Na mieście obywatele nosili wpięte różne wersje żonkili, co pokazywało światu, że albo wrzucili coś do puszki, albo ogólnie wspierają walkę z rakiem.

A skoro buty przyleciały z Holandii, to płyta Focusa była słuchana (wiem, że to nie jest takie oczywiste, ale cóż). I Queen, bez powodu. Po Fredowym obiedzie wskoczyłam na łóżko z paczką ciastków pod pachą, czarną herbatą w kubku na nocnym stoliku i czytnikiem w ręce. Nie wiem kiedy z lektury przeniosłam się w sen pół na pół w ubraniu. Dopiero obecność Kochanego uświadomiła mnie, że trzeba jeszcze pod prysznic i ząb pokryć fluorem. Prysznic, fluor, wpis, spać.