Słońce za oknem obiecywało łagodną, jesienną nostalgię. I rzeczywiście, gdy po śniadaniu wyszliśmy na spacer nad morze, tak właśnie było, ciepło (pomimo wiatru), melancholijnie, wrześniowo.
Słońce przebiega przez horyzont coraz niżej. Na dachach domów dwa razy zauważyłam duże stada wygrzewających się jaskółek.
Konieczna była wyprawa po chleb do Lidla, uroiłam sobie jednak, że pojedziemy do sklepów w El Paso, a wtedy moglibyśmy napić się kawy i zjeść naleśniki. Fred nie zaprzeczył swojej niepraktycznej żonie i przez to wszystko takie przypadki:
Syrop klonowy na smutki gotowy ;) Jesienny spacer postnaleśnikowy (samochód miał opłacony parking na mieście do trzeciej) zawiódł nas do księgarni i tym razem nie omieszkałam kupić kolejnego Fossego, Scenes From a Childhood (Fitzcarraldo Editions, 2023). Na razie muszę dokończyć rozpoczęte wczoraj Lato polarne Anne Swärd, książkę jednocześnie łatwą (krótkie rozdziały) i ciężką (dysfunkcja rodzinna).
W głośnikach płyty przywiezione z Polski, Talking Heads 77, Unknown Pleasures i Closer Joy Division. Kochany zrobił późny obiad (gulasz do kopytek powstał ze steka-gotowca wymieszanego z pieczarkami; pyszności!).
Lata temu miałem Closer Joy Division na winylu.
OdpowiedzUsuń@Dariusz, i co się stało z tym winylem?
UsuńZostał u mamy, bo nie mam sprawnego adaptera i albo nadal jest wśród innych płyt, albo brat go wyniósł do słuchania u kolegi.
UsuńWiesz, że nigdy nie jadłam syropu klonowego? ;)
OdpowiedzUsuń@Radiomyzykant-ko, też długo nie jadłam, pierwszy raz chyba właśnie w ... Kanadzie. Bardzo słodkie, inny posmak niż miód, do naleśników z owocami genialny.
Usuń