Wtorek
Kochany poczynił poważne plany weekendowe. Jeśli nic nie popsuje nam szyków, będzie chodzone (wiemy już też, że raczej nie spotkamy się z Elizabetą, gdyż jest w tym czasie zajęta). Z innych planów, zarejestrowałam się do dentysty w Polsce. Czyli niby nic pilnego, bo to za parę tygodni, ale sprawa mnie niepokoi na tyle, że zaklepałam miejsce już teraz.
Środa
Och, bólu wstawania o szóstej (tym razem, bo Kochany mnie podwozi). Dokończyłam czytać Wired Our Own Way (New Island, 2025), antologię tekstów o doświadczeniu autyzmu. Poza tym wydarzeń brak—kolejne dwa dni słoneczne, na samym wybrzeżu nieco chłodne (inaczej ma się sprawa w mieście, spacery są przyjemne). Kochany zwinął mnie z ulicy, zrobiliśmy zakupy w Lidlu, pojechaliśmy do Costy; po powrocie na wieś jeszcze wizyta u rzeźnika rodzinnego (steki na obiad).
Rozmawiałam z mamą, wesołkowałyśmy z pół godziny. Mąż spędził dzień bardzo efektywnie, w rezultacie czego po obiedzie i rozmowie z mamą, zajęliśmy się wydobywanie z czeluści i zakamarków moich butów oraz umieszczaniem ich w nowym miejscu. Szesnaście pudeł kupionych z tej okazji zapełniło się w kwadrans; plastikowe boksy z pościelą zostały wywleczone i ponowie skitrane pod łóżkami. Matkobosko, mieszkamy w dziupli. Miało być więcej miejsca, nie widzę. Ale jest czyściej tam, gdzie zauważyłam, że jest brudno (nie chciałam za dużo sprzątać, więc nie byłam uporczywa w zaglądaniu, gdzie nie trzeba).
Po tym całym zamieszaniu Kochany wyszedł aż na dwór, żeby wyczyścić swoje piękne Tedy Bakery znalezione w jednym z pudeł. Rysio mógłby napisać: Czasami trzeba wyjść z domu, żeby nie mieć krastrofobii. Kiedyś miauę krastrofobie i to było straszne. Unikajcie, jak możecie. Tyle postów Rysiowych o sprawach ważnych nie zostało napisanych :(
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Bardzo proszę, nie komentuj jako anonim.
Miej na uwadze Czytaczu, że moderuję komentarze, tak więc wypowiedzi, które nie zostały podpisane nickiem zazwyczaj lądują w koszu bez zbędnych dyskusji. Pozdrawiam.