Zasnęłam gdzieś po drugiej w nocy, obudziłam się przed ósmą i już nie mogłam spać, obrazki z podróży kotłowały mi się w głowie, musiałam je posortować, zobaczyć co się utrwaliło. Pranie zostało wrzucone do pralki dopiero po dwunastej, gdyż ruszam się jak mucha w smole (choć jednocześnie odpisuję, uaktualniam i przy tym nawet od czasu do czasu myślę). Ceremonie i ceregiele raczej powolne, do bagażnika zaglądam z trzy razy w poszukiwaniu własnej głowy. Buty zostały umyte i wypastowane na następny czas.
Kochany wstał, przejrzał zdjęcia, zareagował na zaproszenie do Ka, położył się na pół godzinki, choć ładna pogoda zachęcała, żeby rzucić to wszystko i wyjechać do Kisłowodzka.
Oboje z pewnością nie mieliśmy ochoty na gotowanie obiadu, z pomocą przyszło nam Borzalino, w niedziele otwierane o czwartej. Dopiero, gdy zerknęłam do menu, przypomniało mi się, dlaczego chciałam tu przyjechać. Risotto grzybowe. Sporą część jak zwykle zabrałam do domu w ramach inwestycji w poniedziałkowe śniadanie. W czasie obiadu dziwny algorytm doprowadził mnie do odkrycia, że jedna ważna dla nas osoba, z którą od dłuższego czasu nie mieliśmy kontaktu, usunęła nas z listy znajomych na FB. Coś zaszło jakiś czas temu, ale nie wiemy co, kompletny brak danych. Niby trochę przykro, z drugiej strony niekoniecznie; ciekawe czy kiedykolwiek zagadka się rozwikła.
Wieczorem nadal ciepło, ale też deszczowo-burzowo. Zaraz po obiedzie wyjechaliśmy z Drołdy do El Paso; kręciliśmy się po mieście, nawet podjechaliśmy na chwilę do Blackrock (głównie po to, żeby zrobić zdjęcia gawronom). Ka miał w planach spacer z Piesełem i nie chcieliśmy poganiać jego rutyny. Gdy w końcu znaleźliśmy się pod domem przyjaciela, na zewnątrz stał Wojtek ze sprawą (a nawet ze sprawami, kilkoma pakunkami do przechowania). We czworo spędziliśmy ponad godzinę na rozmowie w kuchni; znowu wyprztykałam się z energii i do domu wracaliśmy w milczeniu (odwieźliśmy też Wojtka do akademika).
All in all, niedziela poświęcona na dochodzenie do siebie i kurowanie zakwasów.
Przez jet lag nie śpię do 4tej, a wstaję przed 8- mą, ale energię podtrzymuję zapychaniem się paelle. Dziwne są takie odrzucania znajomości. My do dzisiaj nie wiemy co stało się 10 lat temu w czasie wizyty u kolegii z dzieciństwa, który bez słowa zerwał kontakt.
OdpowiedzUsuń@artdeco, właśnie miałam taki dziwny objaw, że cokolwiek bym nie zjadła, byłam głodna; jakby energia parowała mi przez łeb.
UsuńHistoria jest bardzo tajemnicza, ponieważ to stara, bliska znajoma męża i byliśmy w dobrej komitywie. Coś się wydarzyło pomiędzy naszą wizytą, a próbami kontaktu kilka miesięcy potem. Może oczekiwała, że będziemy często się odzywać, może coś innego. W każdym razie nie było żadnego konfliktu czy choćby różnic poglądów. Intrygujące.
Niefajna sytuacja. Ja jak raz usunąłem znajomego z listy na FB, to mu napisałem wcześniej, że jest ...ujkiem, więc miał jasną sytuację. Sam się przy podobnych przypadkach nie zastanawiam nad powodem, bo zazwyczaj tracę znajomego, gdy kasuje swoje konto. A poza tym nie ogarniam przyczyn, dla których ludzie nadal mają mnie na listach. Trzymam się raczej na uboczu, u siebie na FB prawie nic nie wrzucam, nie zagaduję, nie komentuję i nawet zdjęć nikomu prawie nie lajkuję. Po co komuś taki znajomy?
OdpowiedzUsuń@Dariuszu, niefajna głównie dlatego, że nie da się jej łatwo zracjonalizować. To akurat nie rodzina, ale nie mieliśmy poglądów, które mogłyby nas (choćby cichcem) poróżnić. Odwiedzaliśmy się, mieliśmy wspólne tematy, ostatni kontakt był bardzo przyjazny; może doszło do jakiejś analizy z daleko posuniętymi wnioskami? Może były jakieś oczekiwania? Nie wiadomo. Mam w znajomych na FB sporo osób, które "znam" w różny sposób. A jednak, bardzo mało do nich zaglądam, raczej niewiele lajkuję, czasami wykorzystuję kontakt, żeby zagadać do kogoś prywatnie. Ludzie różnie sobie przetwarzają sytuacje. Mnie np. nigdy nie zastanawiało po co komuś taka znajoma jak ja ;)
Usuń