2056. Sen o ...

... powodzi na Wiśle. Co ja robiłam w Warszawie? Któż to wie. Ale widziałam jak przybierała woda i jak golden retriver o sześciu nogach uciekł jej w ostatniej chwili.

Pobudka prawie o tej samej porze, co wczoraj, tuż przed ósmą. Pomiędzy śniadaniem i wyjazdem na kawę klarowałam Kochanemu, dlaczego Spadek Hjorth tak mi się podoba (książka traktuje o kłamstwach rodzinnych i nierównym traktowaniu własnych dzieci; bardzo powszechna sprawa, podobne scenariusze dotknęły zarówno mojego tatę, jak i naszych bliskich znajomych). 

A co z kawą? El Paso, tym razem kawa i naleśniki w Rocksalt (nasza pierwsza wspólna wizyta; Fred wspominał, że kiedyś była tu inna knajpa, serwująca cyklicznie kuchnię litewską, ale to było przed erą Świechny, za czasów Fredowej przygody z wolontariatem, która obrodziła znajomością i współpracą z Aś). Źle nie było, jednak za dużo cukru, naleśniki rozmiarów słusznych zbyt. Po tej przygodzie kulinarnej nie chciało się nam od razu wracać do domu, postanowiliśmy zrobić kocie zapasy na tydzień lub dwa (chociaż raczej na tydzień, sądząc z dziennych ilości pochłanianych przez Mądralę i Sikacza), więc przejechaliśmy niewidzialną granicę z Północą. Newry jakieś takie przyklapnięte, nieciekawe, szare, asortyment kocich smaczków też bez rewelacji, to samo, co w Republice. Oczy się nam kleiły od nadmiaru cukru w drodze powrotnej, więc włączyłam muzę starego Marillionu.

Przy obiedzie (przygotowanie, jedzenie, trawienie) kolejne, jedna po drugiej, wszystkie cztery płyty Marillionu z Fishem. Wieczorne wyprowadzanie kotów nie trwało długo. Długa była za to rozmowa z Celtem, bo gawędziliśmy niemalże do naszej dziesiątej, czyli prawie dwie godziny. W tym czasie Kochany zdążył wyjechać do Pieseła, wyjść z nim na spacer za miasto oraz zjeść sporo czipsów. 

Nareszcie łóżko, lektura, układanie myślowej galopady do odpoczynku.