2136. Poleciało.

Dzień wyciszył się i rozjaśnił, lubię tak. Wprawdzie rano o wiele zimniej, za to popołudnie przyjemne, od razu po powrocie do domu, wzięliśmy kocóreczki na spacer dookoła komina. Trochę czasu minęło od ostatniego razu, lepiej więc było widać jak urosły — Mania z ledwością mieści się w szelkach.

Od dzisiaj Kochany ponownie wyświadcza przysługę Ka — przez kilka dni będzie jeździł dokarmić i spacerować Pieseła, którego rodzina wyjechała na wakacje. 

Rozmawiałam z mamą, żeby upewnić się, że rodzice odbiorą telefon od Stu, który zamierza do nich wpaść pewnego dnia i zabrać nasz samochód na przejażdżkę do stolicy. Kochany zrobił nam w tym czasie obiad, a potem rozmawiał z Kolegą z Bloku. Obiad był pyszny; zaraz wskoczyłam w buty trekkingowe, żebyśmy raz dwa mogli wyjść nad morze, bo dzień właśnie przygasał.

Jeszcze chwila i wyłączyli światło; wracaliśmy przez wieś, gdy mieszkańcy już zasłaniali okna, a ostatni spóźnieni podróżnicy z pracy 9-5 parkowali pod domami. Jak dobrze wrócić do cieplutkiego pomieszczenia, choćby tak mikroskopijnego. Bronia stała w oknie i czekała, oczka zaświeciły się naszej łasiczce jak wilkołakowi.

Przed ósmą Kochany wyruszył w trasę. Zobaczymy się jutro rano. Ja tymczasem dłubu dłub, przed chwilą nareszcie wysłałam, co zamierzałam pchnąć od dwóch dni, list motywacyjny poprawiałam z pięć razy, jakby to na tym etapie miało jakiekolwiek znaczenie. Poleciało, sorted, mogę wrócić do leserstwa i lektury.