W południe skończyłam czytać Petroniusza. Dzień przejasny, więc namówiłam mamę na spacer, wydobyłam z czeluści najcieplejszą kurtkę i wyszłyśmy na dwór.
Doszłyśmy do cmentarza, mama zapaliła jeden wkład na grobie dziadków, ruszyłyśmy w zwyczajowy tour de groby wspominając znajome nazwiska i twarze. Tak dowiedziałam się o śmierci pana Stasia, męża pani Mirki.
Jasność szybko wyblakła, już o trzeciej słońce chyliło się ku zachodowi, ale i tak cudnie, dzień był dzisiaj o minutę dłuższy. Zaskoczył mnie Perlisty, który zadzwonił z życzeniami z okazji przebywania w heimacie. Wieczorem czytam, gdy mama ogląda kolejne Szoguny.
Cześć. Tu w czwartek było słonecznie, a w piątek już marznący deszcz.
OdpowiedzUsuń@Tomku, cześć po świętach. Powiedział poeta: jak jest zima, to musi być zimno, ale mnie to nie przekonuje ;)
Usuń