W pracy zmęczona, na zewnątrz szaro, mokro, nieprzyjaźnie, zdołałam przepłynąć ten stan z gracją i pożegnałam wszystkich "żółwikiem"; obyło się bez dram. Kochany podjechał pod Jamę centralnie, wskoczyłam w Babcię, kupiliśmy myszom żwirek, gdzie indziej baterie do czujnika dymu (od czasu do czasu jeden z drugim się odpala informując, że chce jeść), i poszliśmy do Costy na kawę. Zbliża się koniec pierwszego miesiące roku 26, nie mogę wyjść ze zdumienia jak tym razem styczeń mnie przygniótł. Jestem ciągle zaspana, ludzie działają mi na nerwy. Położyłabym to na karb poświątecznej deprechy, ale ile można? Starość, czy wyobrażeniowy natłok obowiązków? Niech będzie to drugie, jeszcze mam potencjał do zmiany. Zresztą może trzecie, pogoda obmierzła.
Z rodzicami rozmawiałam, zwyczajowo o stanie Bronisia (Broniś był dziś całkiem żwawy), o ogromnych stadach żurawi przelatujących nad wsią, o Kochanym idącym wagowo w kierunku dziadka Bronka, o domach bez kominów.
Jest dopiero dziewiąta, a ja już padam na twarz i klikam z łóżka. Jeszcze trzy języki na duolingo, a potem, kto wie ...
Po Twojej stronie wszystko jest w porządku. Tegoroczna deprecha wynika z wyjątkowo paskudnej zimy. Odkąd się zaczęła pod koniec października, to mamy albo piekielne wiatry z deszczem (diabli nadali), albo nieco lżejsze, ale stałe, gwałtownie wychładzające podmuchy zmrożonej, przenikliwej wilgoci z przerwą na jeden krótki atak mrozu. Dni spacerowych było przez ten czas może dziesięć, reszta jest przeze mnie głośno oceniana ujemnie za każdym razem, gdy wychodzę do ogródka. Jest ryzyko, że sąsiedzi zaczną mnie uważać za psychicznego.
OdpowiedzUsuń@Wolandzie kochany, co sobie ponarzekałam, to moje :D
Usuń