2328-2329. Sobota z niedzielą.

Przez większość soboty bawiłam się genealogią (byłam skupiona na dwóch miejscach, Majdanie Sieniawskim i Luchowie Górnym; wsie są od siebie oddalone o mniej niż 10 km, ale należą nie tylko do różnych parafii, ale także do innych województw, więc biurokratycznie sytuacja skomplikowana). Skoro zaś ślęczenie przy laptopie, to na końcu marazm. Pewnie dobrze by mi zrobił spacer nad morze, ale gdy się ocknęłam, Kochany już był w drodze do domu; gotowałam obiad słuchając mieciowego streszczenia Odprawy posłów greckich :D, zjedliśmy i szlus, po dniu, na dodatek zaczął padać deszcz ...

Od dawna już nie oglądam regularnie Stacey, ale dzisiaj kliknęłam z ciekawości, przyciągnęła mnie wiadomość o jej dwudziestoleciu na yt.

Rekonwalescencja Broni i Mani przebiega prawidłowo; nasza calico-królewna przez większość dnia próbowała osikać kosz na śmieci, a ja usiłowałam temu zapobiec. Mania dostaje krople przeciwbólowe i uważam, że widać ich działanie: koteczka jest rano w lepszym nastroju, na powrót przy śniadaniu zaczęła się wspinać na moje ramię (siedzi na nim jak mrucząca papużka).

W niedzielę pobudka o siódmej. Mąż był jeszcze w domu, więc mogliśmy razem zmienić podkład pod jedną z kuwet. Rozruch bardzo wolny: mizianie z dziewczynami, przygotowywanie śniadania (zrobiłam sałatkę z tuńczykiem, trochę zeszło), aktualnie kawa pośniadanna. Co by tu jeszcze?
___
edit 14:10 właśnie wróciłam znad morza. Obiektywnie morze chłodne, na samej plaży wiatr, subiektywnie po spacerze roztapiam się z gorąca. Przed wyjściem z domu rozmawiałam z mamą, którą chwaliła się lokalnym rodos: temperatura ponad dwadzieścia stopni, pod tarasem jakaś malizna fruwająca wije gniazdo, Maksiu i Rózia towarzyszą rodzicom porozkładani na trawniku. Z rzeczy nietypowych: wczoraj nad domem rodzice wypatrzyli parę bielików! Orły wróciły dzisiaj, może gdzieś w pobliżu mają kwaterę.

Plany na wieczór same się pojawiły: Kochany zadzwonił z zapytaniem, czy mamy ochotę jechać do Ka&Jot. Mamy, zaiste.
___
edit 00:05 bardzo miłe popołudnie i wieczór. Oczywiście, papiery zrobiłam w stopniu minimalny, coś tam zaplanowałam na wtorek, bardziej mentalnie niż inaczej. Zjedliśmy z Kochanym dobry obiad; u przyjaciół zjawiliśmy się przed ósmą, były ploty przy kawałku apple pie do zielonej herbaty, a na koniec wieczoru zasiedliśmy we czwórkę do Netflixa, żeby obejrzeć Small Things Like These (2024). Byłam już na tym z Kochanym w kinie, na małym ekranie też dobrze się ogląda. 

Do domu, bo myszy czekają. Krople w jedzeniu dla Mańki. Ziew. Jeszcze chwila lub dwie, tak szybko dzisiaj nie zasnę, ale bank holiday, więc nic nie szkodzi.

1281. Lubię głaskać kozy.

Tayto Park zamieniło się nie wiadomo kiedy w Emerald Park, ale poza tym wszystko mniej więcej tak samo. Podobnie jak ostatnio, nie skorzystałam z urządzeń wznoszących i opuszczających, za to weszłam do kina 5D i dałam się spryskać wodą. Najmilszą częścią było spotkanie edukacyjne na którym Emma opowiadała o tym, żeby myśleć globalnie, ale działać lokalnie. Potem poszliśmy popatrzeć na zwierzęta i głaskać kozy!

Pierwsze krople deszczu zaczęły kapać, gdy pakowaliśmy się do busa. Po powrocie do Drołdy zaczęło lać, zanim dobiegłam do Tesco byłam zupełnie przemoczona. Kochany w tym czasie wybierał się w drogę przeciwną do mojej i się rozminęliśmy. Przemoczenie w niczym mi nie zaszkodziło, burza przeszła zanim doturlałam się do naszej wsi. Fred ułatwił mi podjęcie decyzji kulinarnych, bo w lodówce czekała na mnie surówka z rzodkiewki. Z innych miłych rzeczy: MM 21.3. Humper dostał moją kartkę na 80 urodziny i oczywiście zaśpiewał piosenkę (wiem, bo oglądałam filmik). Jutro nie muszę się wcześnie zrywać z łóżka.

974. Diabli wiedzą.

Ryszard wrócił wczoraj na tyle wcześnie, że zdążył przed zamknięciem okna na noc. Dzisiaj również długo leżakował w łóżku. Wydaje się zdrowy, ale rano świat pachnie jesienią i pewnie stąd słuszne lenistwo. Też to przeżywam, np. od kwietnia nie za bardzo śledziłam vlogi Stacey, ale dzisiaj wróciłam do niej z powodu otwarcia sezonu nostalgii i jesiennych jarmarków.

Zdarzenia zajmujące: mżawka, poszukiwanie mojego paszportu, kupowanie nowego ubezpieczenia podróżnego, które właśnie nam "wychodzi", oglądanie Bernadette piorącej edwardiańską suknię wg zaleceń z epoki, zupa kalafiorowa, drzemka poobiednia, kot, genealogia (znalazłam akt zgonu praprababci zmarłej w Tarnogrodzie oraz akty urodzenia dziadka Bronka i trzech jego starszych braci). W ciągu dnia kilka kontaktów z Fredem o sprawach różnych. Najprawdopodobniej jutro Kochany rusza przed siebie. Mąż przekazuje niepokojące wiadomości od Justy, która nadal jest w szpitalu, (jak się okazało) z komplikacjami pocowidowymi.

Sąsiadka (z pudelkiem i synkiem, nie znam kobiety) przyniosła Rysiową zgubę. Znalazła osobno tag z imieniem, osobno obrożę, a mimo to wiedziała, że należą do tego samego kota. Dziwne, zaiste.

722. Tęsknoty.

Żubry online mogłyby być włączone na podglądzie cały czas, jestem w nastroju na zimę. Oglądam też Stacey robiącą domowe słodycze świąteczne oraz równie świąteczną Gosię, Bernadettę oprowadzającą po swoim londyńskim mieszkanku i nowy vlog Karoliny o przenikaniu się mody męskiej i kobiecej; było jeszcze kilka rzeczy, to wszystko typowa prokrastynacja oczywiście, bo mam przeczytać Doktora Faustusa do świąt, a nie lubię mieć. Poza tym, chcę za dużo i wtedy robi mi się taki stupor, że nie robię nic.

Kochany wrócił zwyczajowo w tym tygodniu po szóstej i przywiózł mi siebie, chłopaka w uszance, z sercem na dłoni:

Pogodowo nie tak źle jak wczoraj, nadal wietrznie, po południu nawet podrzuciłam coś przemokniętym wróblom, bo żal mi się zrobiło tych kulek pierza. Potem przyglądałam się z pół godziny jak manewrują mocując się z wiatrem. Szpaki i krukowate się nie pojawiły. I tak, chciałabym latać.

327-329. Odpoczynek.

Niedziela.
Nie spieszyliśmy się ze wstawaniem. Poranek był więcej niż miły, a ja pachnąca szamponem. Na spore zakupy wyjechaliśmy pod wieczor, mamy prowiant na kilka zachcianek w dniach najbliższych: rosół, krokiety z pieczarkami i barszczem, naleśniki na słodko, sałatkę jarzynową. Załapaliśmy się na stanie w kolejce przed Tesco, na szczęście pogoda była całkiem w porządku. Wieczorem wspólny seans z Ninateki, odrestaurowana cyfrowo Lekcja martwego języka (1979) Majewskiego z Łukaszewiczem. Muzyka trochę zbyt łopatologiczna, ale to bardzo pięknie sfotografowany film.

Poniedziałek.
Fred powoli dochodzi do ładu po długich dniówkach i zmianach czasu pracy z dziennego na nocny. Bardzo mnie cieszy, gdy mogę mu rano zrobić kawę wiedząc, że cała reszta dnia jest tylko dla nas. Po śniadaniu i kawce wczesnym popołudniem podjechaliśmy na wiejską plażę gotowi na zmierzenie się z deszczem. Leciuchno popadało na nas tylko na początku. I tak szliśmy sobie opakowani goretexem, szczęśliwi. Po powrocie zagadnęłam do mamy w temacie odwiecznych poszukiwań nowego-starego kredensu i paczki, która właśnie przyszła z Empiku. Rodzice akurat wrócili z zakupów z zapasami różnych dóbr na wypadek tego nieszczęsnego lockdownu w Polsce. Podtrzymują dobry humor opowiadając o zwierzakach i meblach. Po południu kuchnia pachniała rosołem (już jest w zamrażarce), zrobiłam też sałatkę. Słuchaliśmy dużo dobrej muzyki na yt, Bowie, Iggy, Nick. Aż musiałam poczekać z zapytaniem, czy małżonek chce groszek do sałatki, czy nie, bo małżonek się wzruszał muzyką. Fred umył później naczynia nucąc piosenkę o marszałku Koniewie Piwnicy Pod Baranami. Wieczórem obejrzeliśmy Zmory (1978) Marczewskiego, ponownie na Ninatece. Stąd rozmowy do późnej nocy, które zastały nas we wtorek.

Wtorek.
Poranek, pierwsza zielona herbata, zaraz zjem sałatkę. O tej porze zazwyczaj przeglądam obserwowane blogi, właśnie słucham Stacey. Fred jeszcz śpi. Ryszard został wypuszczony po szóstej. Nie wiem kiedy wrócił, ale wiem, że skorzystał z otworzonego okna. Gdyż dzisiaj w kuchni była pliszka, a raczej to, co z niej zostało. Dzień dobry, dniu.

38-39. Ostatni weekend stycznia.

Piątek.
Z rana zawitał do nas śliczny, czarny behemot wrzeszczący wniebogłosy. Rysio stropił się tą hałaśliwą znajomością — uciekł do domu i w sen. Anna poradziła, żeby czarnego polewać wodą. Wygląda na to, że wszyscy jesteśmy przeciwni tej nieodwzajemnionej miłości. Go home, babe. Na wizytę w Polsce umawiam się z dentystą i fryzjerem.

Wieczorem tylko dla mnie dwa filmy z serii Marple z Geraldine: Morderstwo na plebanii i Noc w bibliotece (2004). W drugiej adaptacji zmieniono zasadniczo postacie sprawców. Ideologia LGBT w natarciu, cudownie.

Sobota.
Fred wraca po północy z trzema płytami Davida Bowie zakupionymi w Tower Records (‎€32,97): The Man Who Sold The World (1970) i Blackstar (2016) oraz remaster Viscontiego (2019) płyty Space Oddity (1969). Rewelacyjne soundtracki na dziś. Oglądam śnieg w Niles, MI na kanale dreamer72fem. Bardzo lubię Stacey. Jest prawdziwa. W południe wracam do łóżka i tak leżymy sobie we trójkę przy otwartym oknie. Od zawsze lubiłam z zamkniętymi oczami słuchać dźwięków zaokiennych. Ryś odsypia wczorajsze zamieszanie towarzyskie snem sprawiedliwego. W Chinach zaczyna się rok metalowego szczura, przy okazji czytam, że jestem drewnianym królikiem, a Fred metalową świnią. No i super. Wieczorem jedziemy do Ka&Jot na kawę i film.
___
edit 23:11 Fakty są takie, że wystrojeni jak stróż w Boże Ciało (Fred szerokoskrzydły kapelusz, ja musztardowy berecik, nasze płaszcze mają pierwsze wyjście w gości) zaszliśmy do Tesco po leśny torcik, a skoro tak, to skorzystaliśmy z Costy i posiedzieliśmy trochę nad flat white. U Ka&Jot rozgościliśmy się przed ekranem po siódmej:

Obejrzeliśmy Full Metal Jacket (1987) Kubricka — trochę mnie śmieszy obostrzenie od lat 18-tu (bo chłopcy chcący iść do liceum wojskowego zdecydowanie powinni obejrzeć i mieć szansę na dyskusję). Psychologicznie nieidealny, ale zacny.

7. Zwyczajnie.

Większość dnia grała nam Siekiera. W prezencie bożonarodzeniowym dostałam z pracy letter of employment (no nareszcie, tenk ju weri macz). Upiekłam krokiety, Fred zrobił zakupy (zapobiegliwie mamy w lodówce dwie pizze) i pozawijał śledzie w różowym sosie. Zanim u nas zaszło słońce była wideokonferencja z Dolnym Śląskiem. W międzyczasie zapukała Katlin z prezentami: zestawami kosmetyków (fcuk, Jack Willis, Sanctuary Spa) i słodyczami. Prezenty od męża: biała, jedwabna bluzka Paula Smitha i zamszowe sztyblety Loake (kurtka od Armaniego okazała się za mała, do zwrotu), Fred dopiero swój prezent wybierze, aczkolwiek mam już coś na oku. Posiorbaliśmy barszcz z uszkami, zjedliśmy po krokiecie, w międzyczasie małż zadzwonił z życzeniami do teściów i młodszego brata, Stu. Gdy poszedł na drzemeczkę (było jakoś po osiemnastej), wzięłam się za oglądanie vloga dreamer72fem i za dokument Bunt Janion (2006) Agnieszki Arnold. Wspaniała postać. Potem trochę drzemki w ciemności, bycia razem z kotem, z wtuleniem we Freda, nasłuchiwaniem jego serca. Kaś Matka Kotom zadzwoniła, wyrwała mnie z półsnu, zaprasza do Lublina. Skorzystamy w nowym roku. Jest przed dwudziestą drugą. Może jeszcze pstrąg pieczony-zupełnie-zwyczajnie.
___
edit 23:29 Pod pstrąga album Wish You Were Here Pink Floyd (1975).
___
edit 00:02 Album The Dark Side Of The Moon Pink Floyd (1973).