532-533. Dwa ciepłe dni.

Wtorek był bardzo ciepły, po wcześniej skończonej zmianie czekając na Freda kupiłam sobie kawę w Bakers + Baristas i muffinkę raspberry & apple crumble. Miłe takie czekanie na zewnątrz, na głowę nic nie padało, wcinałam muffinkę i rozglądałam się po świecie.

Środa w pracy zaczęła się od rozmów o szczepionkach — obsada Centrum jest mniej więcej w przedziale wiekowym do którego szczęśliwie dobrnęły szczepienia antycovidowe, więc o poranku w ramach small talku następuje tematyczna wymiana doświadczeń.

Wracałam do domu autobusem, bo Kochany po podwiezieniu mnie pojechał do Cork (wolę powiedzieć, że do Korku). Fred był wczoraj tak wyczerpany, że poszedł spać po dziewiątej, a dzisiaj zerwał się przede mną, żeby spakować sobie wałówkę i nadprogramowo wcześnie (pracę zaczynał po szóstej wieczorem) ruszyć na południe Wyspy. Wyczerpany był myśleniem o Wu, ten mój czarny baran rodziny, więc dzisiaj zrobił sobie podróż sentymentalną.

Deszcz spadł dopiero, gdy wróciłam do domu (Rysiu czekał na mnie drzemiąc w rabatkach). Poszukując czegoś do obejrzenia znalazłam ramotę z 1964 roku, pt. Beata. Dorośli ludzie grający nastolatków, studenci mówiący do siebie per "dziecino" i inne takie dyrdymały, że miodzio. 

Kochany mi zadzwonił z informacją, że może wrócić później niż sądził. Na pewno przywita go świt.