694. Środa na włościach.

Noc była wredna, zatoki nie bolą, za to mnie budzą.

Oczywiście sprawdziłam miejsce, gdzie zostawiłam wróbelka — zniknął jeszcze wczoraj. Choć jestem prawie pewna, że nie żył, mogę teraz myśleć, że się obudził i poleciał w dal sterując ogonkiem. Dzień ponownie słoneczny i zimny, wcześnie więc uzupełniłam braki w karmniku.

Wstawiłam pranie, zmieniłam pościel, przeleciałam się po domu na odkurzaczu marząc o niewidzialnej gosposi, odbyłam spacer nad morze, pierwszy od października (najpierw odstawiłam do domu kota, którego spotkałam w drodze). A tam cisza, kilka rodzajów biegusów i mewy jadły lunch przed przypływem, plaża wyludniona, za to w kawiarence zajęty każdy stolik. 

Nie chciało mi się dzisiaj pichcić, rozgrzałam się herbatą, cała moja praca polegała na przeniesieniu gotowego dania (makaron z kurczakiem, chorizo i serem) do szklanego naczynia i dodaniu więcej cheddara. Akurat jadłam obiad, gdy służby przyjechały po kontener z rzeczami Judżina.

W drodze do plaży rozmawiałam z tatą. Malinka choruje, podobno jakiś psi katar szaleje po okolicy, tak twierdził weterynarz. Porozmawiałam też chwilę z sąsiadkami, przed spacerem z Anną, po obiedzie z Katlin. Mały Ethan niecierpliwie czekał na zewnątrz na pojawienie się śmieciarki, więc przybiegł na chwilę zobaczyć jak wygląda nasz ogródek i zapytać, co jest w szopce. Fred wrócił o siódmej wieczorem i zjadł swoją część gotowca. Obejrzałam pierwszy odc. 11 sezonu Midsomer Murders. Daję nura w świeżą pościel.