787. Flag day.

Zbieraliśmy dzisiaj kasę na naszą organizację, kwestowałam przez godzinę pod pocztą, było zimno, ale też całkiem miło. Zapamiętałam parę osób ... Orastę, dziewczynkę z Afganistanu, która wrzuciła 5 juro, chłopaka i kobietę z Bahrainu, dwóch starszych Irlandczyków z których jeden powiedział mi swoje imię, ale nie byłam w stanie powtórzyć, a drugi chciał porozmawiać po polsku. Trzy razy zdarzyło mi się, że kierowcy wołali mnie chcąc wrzucić coś do puszki. Wolontariusze wrócili na ulice miasta, znak, że pandemia się skończyła. Po powrocie do Centrum pustki. Zastępowałam na chwilę Ger w recepcji, bo ludzie rotacyjnie schodzili z posterunków i panowało lekkie zamieszanie połączone z podekscytowaniem.

Przy okazji small talku z Bridżet okazało się, że Centrum nie dofinansuje mi studiów (na co liczyłam), gdyż mają politykę utrzymania pieniędzy w kraju, a ja studiuję oficjalnie w Polsce. Mają pieniądze, mogę wybrać jakiś kurs. Znalazłam coś ciekawego w ciągu kwadransa, co kosztuje tyle, ile dwa semestry w Polsce. Jeśli sami mnie zgłoszą i zapłacą 100%, nie ma sprawy. Wygląda na to, że nie ma sprawy :)

Z Fredem rozstaliśmy się o poranku, zostałam w miasteczku, on ruszył do stolicy na coroczny przegląd. I tak Kochany do popołudnia chodził na jednej kawie (pobranie krwi miał dopiero po tomografie), ja lepiej, zjadłam śniadanie, potem współodczuwałam z mężem. Umówiliśmy się dopiero po trzeciej. Zanim Kochany zdążył wjechać do miasta, poszłam do Il Forno, żeby zagrzać nam stolik :D. Tak więc oświadczyłam kelnerowi for now, I just grab a cup of tea uświadamiając sobie, gdy ten już odpłynął, że nie sprecyzowałam mu o co mi chodzi. Dostałam czarną z mlekiem, wypiłam czarną z mlekiem, pierwszy raz w życiu. 

Lunch upłynął nam rozkosznie, Fred powoli odtajał, po frykasach była jeszcze kawa i ruszyliśmy za rączkę ulicami brudnego miasta. Dwóch chłopaków grało na rogu West z Peter (przyciągnął mnie perkusista, grzejący mocno i rudy jak Sajmon, znajomy z poprzedniej pracy, też bębniarz), wrzuciłam im parę drobnych do pudła. Potem drałując do parkingu miejskiego przy dworcu przeskakiwaliśmy przez ulice jak para nastolatków. 

Ka zadzwonił z informacją, że chłopcy przytargali im do domu covida. Wczoraj był kryzys, dzisiaj chyba dobrze, Ka&Jot szczepieni, nie spodziewamy się dalszych sensacji, ale też wieczorem już nie możemy się z nimi połączyć.

Mikroczipy som wszędzie i nas śledzom — z Tesco dostaliśmy właśnie w Walentynkowej ofercie kupony rabatowe. WSZYSTKIE są na produkty takie, jakie zwyczajowo wrzucamy do koszyka, ani jednego przestrzelenia, nawet w drodze po moje ulubione doritosy Wielki Brat mi towarzyszył i zapisywał. Świetnie, niech się w końcu do czegoś przyda.

Wiatr zerwał się wieczorem. Tymczasem Genesis gra Nursery Cryme (1971), Tresspass (1970), The Lamb Lies Down on Broadway (1974).