811. Przeddzień kobiet.

No i co ja mam pisać, skoro nic się nie wydarza? Rano zacina zimny wiatr, w pracy null do roboty, pogadałyśmy sobie z Dejwem przy herbacie, zanim zabrał swoje lary i penaty i ruszył dalej, dużym brzuchem przed siebie. W pracowni Antoni instalował nowe komputery, ja z Luizą siedziałyśmy w biurze i robiłyśmy mądre miny słuchając Sky News i analizując wadliwe urządzenie tego świata. Pod koniec pracy pognałam na chwilę do housingu z rozwianym włosem, bo, cholera mnie weźmie, nadal nie wycenili naprawy, a specjalizda czeka (o czym byśmy dalej nie wiedzieli, gdyby Fred go nie zagadał).

Kochany przyjechał z Whitelands około siódmej, ostatnie kilka km gaworzyliśmy przez messengera, gdy małżonek brał te wszystki zakręty w ciemności. Potem robiłam mu obiad przy nutce Sztywnego Pala Azji, a Fred (jak się okazało chwilę później) pakował mi prezent. Na Dzień Kobiet dostałam zielone dżinsy (Ripley, bardzo obicisłe), wielki, jedwabny szal z koniem (ShineMe) i płyty z operą Partenope Händla w pięknym wydaniu Erato Records (2015) — w opakowaniu oprócz trzech cd jest full wypaśna książeczka z librettem w czterech językach. Posłucham jutro, gdy Kochany wyjedzie ponownie do Kildare, a potem dalej na południe. Mężowski dzień zacznie się nawet wcześniej niż dzisiaj, o jakiejś trzeciej rano, więc Fred już drzemie. Ja i kot jeszcze czekamy, kiedy ręczniki skończą się prać.