1909. Bardzo ładny dzień.

Wszystkiego najlepszego z okazji zaręczyn, chyba tak to szło. Zrobiłam Kochanemu kanapki do pracy; w tym czasie małżonek mógł zauważyć, że naprawdę mamy we wsi koguta, pięknie pieje o poranku; zanim Fred zaczął szychtę już byłam po śniadaniu i sposobiłam się do wyjścia na dwór.

Wychynięcie z domu w celu opróżnienia kosza na odpadki skutkowało nasypaniem karmy dla ptaków do karmników, pozostawieniem rozkrojonych jabłek dla kosów i zmienieniem wody w poidełku (poidełko to tak naprawdę Rysiowa miska z napisem Merry Catmas), te czynności z kolei doprowadziły do szybkiego przeglądu ogródka przed domem i ścięcia suchych badyli zeszłorocznej tawuły. Pogoda piękna, nie mogę wrócić do domu ot tak, trzeba iść przed siebie. Zmieniłam kurtkę na lżejszą, przebrałam spodnie i wyszłam.

Doszłam do kawiarenki, weszłam do środka, zamówiłam flat white, chwilę siedziałam przy stoliku na zewnątrz, po czym poszłam dalej. 

Gdy stanęłam za krokodylami (których widoku nie pamiętam, może znowu przysypane są piaskiem) i sączyłam sobie kawę gapiąc się na morze, zauważyłam Miszel zmierzającą w moim kierunku. Miszel jest siostrą mojego dawnego kolegi z byłej pracy, poza tym jest bliską przyjaciółką Anne, ale osobiście prawie się nie znamy, to raczej taka znajomość przechodnia, machana. Mimo to bardzo ją z jakichś powodów lubię, zawsze ma dobre słowo. Zamachałam, zatrzymała się, ściągnęła słuchawki w której leciał podcast, powiedziała, że pływała tu z koleżankami o wschodzie słońca, że teraz idzie, potem wraca do domu czytać książkę. I że jesteśmy szczęściarami. Cała prawda, wiem.

Wróciłam do domu po dziesiątej, zaczęłam słuchać Händela i zapisywać trochę myśli. W tle również miarowe stukanie pralki nastawionej na EasyWash. Czytanie dwóch książek na przemian, robienie sosu do makaronu, krótka rozmowa z mamą (sos został okazany), papierologia pracownicza.

Kiedy tylko Kochany wraca do domu, jemy, opychamy się po uszy; pod prysznicem myję włosy, Kochany pije kawę, rozmawia z Perlistym; nasłuchując z sypialni co piąte słowo doczytuję do końca Wiersze zebrane Herberta (Wyd. a5, 2011). 

Dzwonię do ciebie, bo dzisiaj niedziela, to się chciałem zapytać, czy już na mszy byłeś, zagaił mąż beztrosko. Człowieku, ale ja na sumie to jeszcze rano! bez zastanawiania się pociągnął Perlisty. I tak to. Mogłabym dzisiaj dokończyć także biografię Herberta by Franaszek, zostało mi kilkadziesiąt stron, ale nie godzi się w jednym dniu zwieńczać dwóch cegieł, świadomie więc zwalniam, a tymczasem obwąchuję następną lekturę zatytułowaną Antarctica.

1097. Händel na żywo.

Większość dnia domowa, częściowo spędzona przy laptopie. Za oknem bardzo jasna, nadal bezwietrzna, mroźna sobota z oszronionym ogródkiem i ptakami próbującymi ogrzać się w słońcu; zadzwoniłam do taty, jak zwykle odebrała mama i pokazała, gdzie leżakują wszystkie domowe zwierzęta; na allegro kupiłam kilka książek, w tym dwie potrzebne; na stronie Empiku zaludniłam Mozartem listę itemów do kupienia. Z domu zaczęliśmy się wygrzebywać powoli po zachodzie słońca. Zawinęliśmy do Tesco i na kawę do Costy niedaleczko. Potem już tylko szukanie miejsca do parkowania w mieście i moszczenie się w twardych, kościelnych ławach. Pierwszy raz byłam wewnątrz budynku (z tego, co mi się przypomina ... a wiadomo jak moja pamięć jest zawodna), który zazwyczaj okrążam chodząc po cmentarzu.

Z IBO wystąpił Chamber Choir Ireland, m.in.: Abby Temple, Sarah Keating (soprany), Dominica Williams (alt), Edward Woodhouse (tenor) i William Gaunt (bas). Sikałem z basem, oświadczył mi Fred przed rozpoczęciem drugiej części. A sam Mesjasz ... cóż, jak to w baroku, fenomenalna muza do nieco głuptaskowatych tekstów. Bardzo mi się podobało, nastawiałam uszy do słuchania, wyciągałam szyję, żeby dobrze widzieć, tupałam nóżką. W dwudziestominutowej przerwie stałam w długiej kolejce do damskiej toalety, a po zakończeniu koncertu zrobiliśmy z Fredem kilka zdjęć okołokościelnego cmentarza spowitego mglistą poświatą. Poszliśmy spać dopiero o pierwszej w nocy, dwie godziny później obudziła mnie dawno zapowiadana zmiana wiatru.

822. Paddy's Day Three.

Z rana pranie ręczne kilku delikatnych ubrań. Fed rozmawiał z ojcem, który nadal jest w szpitalu i czeka na zabieg na sercu. Teść brzmi nie tak najgorzej i czeka na nasz przyjazd w tym roku (to dobrze, że ma plany, plany są dobre).

Dzień zapowiadał się na śliczny, ale już po śniadaniu na wybrzeżu pojawiło się wietrzysko (chociaż dla prania to nawet lepiej). Fred mimo to poważnie wziął się do ogrodniczej roboty, skosił trawnik i zasadził dwie jabłonki.

Ja bardziej jak nasz kot, poskubałam trochę trawy i pokręciłam się po obejściu. Bo oczywiście nasz rudy trufelek wstał, leniwa menda. A w zasadzie obudziło go pojawienie się brudnego jacka russella, który przyszedł wyszuflować co tam mu podałam do jedzenia. Koniec końców elstar i golden delicious mają korzenie w ziemi na stałe, liczymy, że im się tutaj spodoba.

A skoro już jestem w ogródku, to kilka dni temu rozkwitł Lucky Number:

Ten narcyz ma mięsiste, odporne kwiaty, fajnie byłoby mieć więcej jego cebulek. Niestety narcyzy mają w tym roku pecha, nie da się ich pokazać światu nie narażając ich na uszkodzenie (wiatr najczęściej powiewa nam od frontu). Jeśli jutrzejsza wyprawa dojdzie do skutku, najrozsądniej będzie pojechać w głąb lądu. A na razie to jest tak, że łeb mi pęka, bo za długo stałam na wietrze rozmawiając z Katlin. Miałam czapkę, ale widać czapki się nie liczą. I nucę kawałek z Partenope śpiewany przez Jarrousky'ego, Ch'io Parta. Niedawno byliśmy na małych zakupach (przy okazji kupiliśmy chleb i mleko Annie, która nadal jest w izolacji). A teraz parówki, przeterminowany paracetamol, okład z oparów herbaty na głowę i Ojciec chrzestny II (1972) będzie oglądan.

811. Przeddzień kobiet.

No i co ja mam pisać, skoro nic się nie wydarza? Rano zacina zimny wiatr, w pracy null do roboty, pogadałyśmy sobie z Dejwem przy herbacie, zanim zabrał swoje lary i penaty i ruszył dalej, dużym brzuchem przed siebie. W pracowni Antoni instalował nowe komputery, ja z Luizą siedziałyśmy w biurze i robiłyśmy mądre miny słuchając Sky News i analizując wadliwe urządzenie tego świata. Pod koniec pracy pognałam na chwilę do housingu z rozwianym włosem, bo, cholera mnie weźmie, nadal nie wycenili naprawy, a specjalizda czeka (o czym byśmy dalej nie wiedzieli, gdyby Fred go nie zagadał).

Kochany przyjechał z Whitelands około siódmej, ostatnie kilka km gaworzyliśmy przez messengera, gdy małżonek brał te wszystki zakręty w ciemności. Potem robiłam mu obiad przy nutce Sztywnego Pala Azji, a Fred (jak się okazało chwilę później) pakował mi prezent. Na Dzień Kobiet dostałam zielone dżinsy (Ripley, bardzo obicisłe), wielki, jedwabny szal z koniem (ShineMe) i płyty z operą Partenope Händla w pięknym wydaniu Erato Records (2015) — w opakowaniu oprócz trzech cd jest full wypaśna książeczka z librettem w czterech językach. Posłucham jutro, gdy Kochany wyjedzie ponownie do Kildare, a potem dalej na południe. Mężowski dzień zacznie się nawet wcześniej niż dzisiaj, o jakiejś trzeciej rano, więc Fred już drzemie. Ja i kot jeszcze czekamy, kiedy ręczniki skończą się prać.

429. Uspokojenie.

Przedpołudniem towarzyszy mi Muzyka na wodzie Händla w wykonaniu Akademie Für Alte Musik Berlin. Dla Freda to jeszcze jeden dzień wyjazdowy, małżonek robi sobie wcześniejszy obiad, gdy ja popijam kaffkę w sypialni.

Minęła połowa zabiegów u Niuni, do dzisiaj koteczka przeszła osiem naświetleń, zostało jeszcze sześć. Podobno czuje się dobrze, rodzice nie mogą się doczekać kiedy wróci do domu. 

Obejrzam Porę przypływu (2006), odcinek 10.4 Poirota. Jako bad guy występuje tu Elliot Cowan, którego przed chwilą widziałam w roli Darcy'ego, interesująca, wyrazista fizis. Rozprawiłam się też do końca z Satin Island McCarthy'ego. Jeśli chodzi o fabułę, nie tego się spodziewałam, choć postać Madison zaoferowała mi przyjemne nawiązanie do poprzedniej lektury (Sacksa). Rysio akurat wrócił z wieczornego spaceru i przytulił się do moich nóg na łóżku, można więc powiedzieć, że doczytaliśmy książkę razem.

Zapowiadany na windfinderze wiatr jeszcze nie nadszedł, pogoda i wieści z domu bardzo mnie dzisiaj uspokoiły. Chcę myśleć, że z ludźmi i kotami będzie dobrze. Czyli mogę spokojnie szukać dywanu do salonu, którego nie mam, a wiatr niech sobie wieje.

177. Boże Ciało.

Obudziłam się nawlekając we śnie firanki na karnisz i nucąc jakąś piosenkę Davida Bowie, może nawet taką, która nie istnieje. O poranku dzięki Hebiusowi z rana wysłuchałam audycji Moja Opera z fragmentami Rinalda Händla w wersji Hogwooda. Jakub Józef Orliński ciastko, tak w ogóle. "Lascia ch'io pianga" będzie mi teraz grała przy każdej czynności.
___
Scenka rodzinna.
Około wpół do dwunastej akurat mielę kawę, gdy mąż zupełnie nagi, jeszcze mokry po prysznicu, zachodzi mnie od tyłu i szepcze:

— Kochanie, jest Boże Ciało! Może byśmy tak MAKARON zjedli, w rosole, albo coś.