934. Intruz oraz rozpasane plany.

No już wszystko wiadomo oraz pewność jest, że to nie kot nasz własny lunatykuje i wyżera michy do czysta. Obudziło mnie przed drugą w nocy sekretne stąpanie, na tyle sekretne, że poderwałam się z łóżka i widziałam jak dziad zwiewa, a ponieważ nie podeszłam do okna gnojek na bezczela próbował wejść jeszcze raz, ciemny, kudłaty duch. W zasadzie nie widziałam jakiego koloru był nasz gość, bo gdy w końcu do okna dobiegłam, żeby mu powiedzieć co myślę, zastałam na śmietniku wzburzonego Ryszarda i zajęliśmy się jego podśniadankiem.

Ostatni dzień projektu był dzisiaj, jak już się zwlokłam z wyrka i wyszłam do pracy (przez czapki bez most, czego później pożałowałam), w programie był obiad z naszymi studentami w Bia Café. Mój wybór kulinarny był zachowawczy, bo nie znałam miejsca. Słusznie, okazało sie, że ani jednej koleżance nudle z chińskimi sosami nie smakowały, restauracji pewnie nigdy więcej nie odwiedzę.

Ach, będzie Tosca w Bord Gáis Theatre. Anne napisała mi wieczorem, gdy za miliony cierpiałam na ból głowy zatokowy, że za tydzień w kasie będą na nas czekały dwa imienne bilety za darmoszkę. Juhuuu! Sąsiadka chciała bilety dać właśnie nam i udało się jej przebukować wejściówki na termin, gdy oboje możemy pójść. Niczym sobie na to nie zasłużyliśmy.

Mając na uwadze nasz plany na jutro, Kochany po powrocie z kursu próbował się skontaktować z Aś, która w końcu oddzowniła. Wprawdzie przyjaciółka nie pojedzie z nami na Sugar Loaf, ale we trójkę zrobimy sobie wolny następny czwartek, żeby zobaczyć w Dublinie multisensoryczny przegląd obrazów Van Gogha (bilety zostały zarezerwowane, leap cards też).

Na kolację rybka dla Freda (nie mam siły robić full obiadokolacji, ale późno wypita kawa działa jak placebo), dla mnie bobki z ciasta do masła czosnkowego. Rozmawiamy o tym jaki samochód kupimy jeśli kiedykolwiek wygramy w Lotto. Morgan — małżonek chce w kolorze butelkowej zieleni z bursztynową tapicerką. Dobrze, dobrze.