956. Wczoraj ...

była urodzinowa rozmowa z Usz (szwagierka akurat gdzieś pomiędzy Krakowem a Wawą przyjęła życzenia wszystkiego).

Przed obiadem nic ciekawego, ot, domowe szuranie i rozmowy nieskoordynowane. Obiad, gmyramy się do wyjścia. Miało być dobrze, na nogach skarpetki w jeże, wyżej lniane spodnie Poetry i kraciasta, zajebista koszula Joseph z fikuśnymi rękawami. Wpadłam na pomysł, żeby wziąć ze sobą granatowy płaszcz, co potem okazało się kluczowe.

Gdyż po wyjściu ze stacji Connolly zaczął kropić na nas deszcz. Na początku niewielki, poza tym pierwszy przystanek w drodze do tuptania nie był bardzo daleko.

Bo znowu wylądowaliśmy na Grafton St w Bewleys. Siedliśmy niedaleko wejścia, obok nas dwie kobiety w różnym wieku, jedna z nich, ta starsza, okazała się zakonnicą o imieniu Lisa, która była kiedyś w Polsce, w ... Polanicy. Skąd wiem? Bo ja się nie mogę opanować, żeby nie gadać z obcymi ludźmi. Obsługiwał nas kelner, Luke.

Po wyjściu z kawiarni okazało się, że pada jeszcze bardziej. Ogaceni czym tam było pod ręką doszliśmy do centrum handlowego Stephen's Green. W TK Maxxie teściowa niespodziewanie dla samej siebie kupiła sobie walizkę na czterech kółkach (stara zostanie u nas). Z nosami po których ściekał nam deszcz przeszliśmy pod Gaiety Theatre, ale ponieważ był jeszcze czas, po sąsiedzku weszliśmy przeczekać te pół godziny w Caffè Nero. Potem zostawiliśmy walizkę w recepcji teatru i przez prawie dwie godziny słuchaliśmy tuptania Riverdance. Brandon Asazawa fikał w głównej roli męskiej (podobno dopiero kilka tygodni temu został solistą).

Po przedstawieniu już nie padało. Lało. Fred prowadził nas w deszczu  i ciemności do stacji Pearse, z postawionym kołnierzem, dźwigając w ręku walizkę i oglądając się od czasu do czasu za siebie. Wyglądał jak morderca ze zwłokami w bagażu, jak w amerykańskich filmach noir.

Przejechaliśmy do stacji Connolly i tam poczekaliśmy pół godziny na połączenie do naszego miasta. Chociaż spodnie kleiły się mi do ciała, wcale nie było zimno. Mokra i ciepła noc.

Jeszcze słyszę to tuptanie, to w pociągu Fred (ja też). W domu chwilę po północy. Ryszard czekał zmoknięty przed domem. Mamy od kota naganę.