Ze snu wybudził mnie na dobre emilek od dr Pierzastej, życzliwy i sensownie naprowadzający. Przy śniadaniu oboje nas zelekryzowała karetka pogotowia zaparkowana pod naszym domem — Betty, sąsiadka, której prawie wcale nie znam, bo jest od lat mało mobilna, została zabrana w siną dal (tyle dowiedziałam się od Katlin). Poza tym dzień spokojny, częściowo przełażony w szlafroku (tylko Fred wystawił nos na okoliczności przyrody i zrobił zakupy w mieście). Pod wieczór skończyliśmy z Kochanym oglądanie ostatniego odcinka Chłopów (och, jakie dawniej ludzie mieli super relacje i nie byli samotni, nie to co teraz ;)). Zainspirowana porannym emilkiem pracowałam nad rangowaniem, ale po prawdzie dzień zdominowało mi martwienie się o szyję, bo nie bardzo jest lepiej, albo nawet wcale. Nie wiem czy coś jutro zdecyduję.
Oj tak, mnie też poruszają te wspaniałe relacje międzyludzkie z dawnych czasów zawarte w "Chłopach", głębokie na długość ostrza noża między łopatkami. Ta wierność, przyjaźń i szacunek, trwające prawie do momentu zniknięcia ziomala za rogiem. No i przede wszystkim patriotyzm, czysty, niepokalany do tego stopnia, że aż nieistniejący.
OdpowiedzUsuńPRL-owska propaganda wszystko! Jakby teraz Chłopów nakręcili, pod patronatem ministra Glińskiego, o!, to by dopiero był prawdziwy obraz tamtych czasów :P
UsuńNawet nie wiesz, jak inspirująca jest to uwaga, chyba wykorzystam ją na blogu ;-)
UsuńAleż proszę bardzo, wykorzystuj do woli :D
Usuń