drodzy moi. W każdym razie tak twierdzi dr Pierzasta i wiem, że ma rację. Przed spotkaniem bardzo się stresuję, a po spotkaniu myślę sobie: dam radę. Ale to wieczorem, od szóstej czasu polskiego. Wcześniej byłam w pracy, pokręciłam się też po mieście, zaszłam do B&B po muffinkę truskawkową, więc już znam łysego chłopaka, który do niedawna baristował w Coście, a teraz jest tutaj, prawdopodobnie na miejsce Martaszki (rzucił robotę w poniedziałek, zaczął pracować we wtorek, i słusznie; znamy tę samą menadżerkę, więc nie musimy sobie wzajemnie tłumaczyć). Po obiedzie Kochany wskoczył do łóżka i razem z kotem przespał burzowe popołudnie (padało i temperatura spadła, ale i tak nic się nie chce), a ja tymczasem, jak wspomniałam, nasiadówka seminaryjna. Później rozmawiałam z mamą (Lucjan jednak nie może mieszkać w domu, bo napiernicza się z innymi kotami; trudno, dostał ofertę, nie dał rady ze swoją osobowością, coś jak u ludzi), trochę tłumaczyłam akty urodzenia/ślubu/zgonu z rosyjskich bazgrołów ręcznych na niebazgroły angielskie (po nudnym przerzucaniu tekstu z programu do programu rozumiem 20-40%, w zależności od poziomu bazgrolenia) i ogólnie wietrzyłam umysł po stresie.
Wietrzenie umysłu to, moim zdaniem, sprawa kluczowa, gdy pracuje się intelektualnie.
OdpowiedzUsuń@FrauBe, to prawda, tylko, że ja mam skłonność do zbyt dużego odprężenia, a czasu nie jest tak dużo jak się mi czasami zdaje :)
UsuńJeżeli chodzi o skłonności, mam takie same. Wczoraj miałam sprzatać, a skończyło się na niczym...
UsuńHmmm... Byłem pewny, że zostawiłem tu komentarz. Taki dość głupi, więc w sumie dobrze, że się nie pojawił :D
OdpowiedzUsuńA wiesz co z Martaszką?
@Dariusz, nie wiem, nie zagaduję do niej, żeby nie prowokować dalszego opowiadania tej samej historii
Usuń