Zanim po północy poszłam spać, jeszcze raz zerknęłam na emilki i znalazłam informację od dochtórki z propozycją spotkania online. To raczej źle mi wróży, w związku z czym potaknęłam i ... poszłam spać, tak byłam nieżywa po podróży. Miałam nadzieję, że w sobotę pojadę z Kochanym w góry, ale przy takim obrocie spraw Fred jedzie sam (dopisane rano: jak to oczekiwania wpływają na odbiór realiów ... bo przecież jest pięknie, ciepło, za mną pluska prawie-fontanna w ogrodzie rodziców, powiewa lekki, przyjemny wiatr; siedzę pod wielkim parasolem i rozkminiam różne wersje tego "co dalej", jeśli aktualne plany się mi wykrzaczą). Kochany zabukował nocleg u pana Krzysia i będzie mi zdawał relację z pięknoty tego świata.
Są też milsze wieści: odezwała się Jot z nowiną, że znalazła mieszkanie w sensownej cenie i w mieście o które się rozchodziło. Miejsce było poszukiwane dla Wojtka, przyszłego studenta (czyli syna Tomka; obu poznałam w ostatni wtorek).
Po obiedzie Kochany zabrał mnie do miasta i ponieważ Kot się już zamykał, poszliśmy na kawę do Markizy, po czym obeszliśmy naokoło klasztor w którym się urodziłam. Włala:
Może zbyt szybko zrezygnowałaś z tego wyjazdu w góry? Dopóki nie pogadasz z dochtórką, to nie będziesz wiedzieć, o co chodz...?
OdpowiedzUsuń@MaB, konsultacje raczej nie odbywają się w górach, z tego powodu nie mogę być z Fredem, bo muszę być gdzie indziej :)
UsuńWidać planowanie nie jest Twoją mocną stroną.
Usuń@MaB, :D :D :D w zasadzie tak można powiedzieć. I chociaż jest to wypadkowa jakichś tam przeżyć oraz biologicznego uwarunkowania po mamusi i tatusiu (którzy są jak ogień i woda, więc jestem pełna sprzeczności), bywam z tego dumna ;)
UsuńNa litość boską, urodziłaś sie w klasztorze?! Aż strach zapytać o Twoich rodziców... :-))
OdpowiedzUsuń@FrauBe, jak duża część powojennych mieszkańców tego miasteczka ;). Budynek klasztorny był za PRL-u szpitalem.
Usuń