1446. Już niedługo.

Z rana szron i błoga, mroźna cisza; w Centrum na początku nawet lodowato. Praca jakoś przeleciała (dwoiłam się i troiłam, na szczęście jest Katrin-asystentka), Kochany jechał przez miasto dopiero po pierwszej, więc czekając na niego kupiłam filtry do kawy w M&S i zjadłam obiad w CG (jagnięcina w czymś, co się nazywa fasolia). O drugiej już byliśmy w domu, żeby prowadzić osiadłe życie borsuków. Przed drzwiami zastaliśmy pudło (kurier widać był szybszy), a w nim kupiony przez Freda prezent dla Szwagrowskiego - martensy. Kochany jeszcze przed zdjęciem pracowniczej uprzęży wyszedł na ogródek podsypać ziarna maliźnie fruwającej. Pierwsza przyleciała pliszka. Tutejsze pliszki są jaśniejsze od polskich, ich główki kojarzą się mi z trupimi czaszkami, może faktycznie przez tę jasność, albo przez fakt, że kiedyś znalazłam taką jedną główkę porzuconą przez Rysia. 

Pod wieczór dodzwoniłam się w końcu do rodziców i rozmawialiśmy z pół godziny, o Fredowych kumplach, śniegu, co to ma być, ale na razie go nie ma, o polityce, tęsknocie za Ryszardem, lekarstwach na suchość gardła i żeby się przygotowywali do nalotu dziecków, bo święta za pasem. Gosia ze Szkocji już zaczęła otwierać zestawy upominkowe, a u żubrów online nic nie widać poza opadem atmosferycznym, białym.

***

Miesiąc listopad minął wczoraj, ale dla mnie dzisiaj po południu, a nawet wieczorem, gdy wyszłam spod prysznica rozgrzana i czyściutka. Teraz ostro z górki.

(kolaż zrobiony dzisiaj, bo mi się wczoraj nie chciało)