Ostatnia sobota roku minęła mi na słuchaniu muzyki, rozmowach z mężem, piciu i nygusowaniu.
Kochany wrócił z pracy pół godziny po drugiej w nocy. Spokojnie chrapaliśmy sobie wspólnie do ósmej. Pogoda nadal paskudna, nie zachęcała nie tylko do dalszych wycieczek, ale do żadnych, nawet najkrótszych. Czekając na pobudkę Mężowskiego weszłam pod prysznic, potem z mokrymi włosami pętałam się po Kuchniosalonie (mogłam, bo w środku było w końcu cieplej, dom uwierzył, że wróciliśmy). W południe Fred włączył Polovirus zespołu Kury (1998), klasykę, która nadal bawi (mąż kupił tę płytę po raz drugi, gdyż poprzednią dawno temu oddał Wu; szwagier zresztą już jej nie ma, wiadomo dlaczego).
Dopiero po pierwszej wyjechaliśmy w poszukiwaniu kawy i strawy (najpierw Aura ;)). Po powrocie do domu (znowu ciemno) słuchaliśmy kolejnych płyt przywiezionych z ostatniej podróży: Dekalogu Spolsky (2019), nowej płyty Janerki, Gipsowy odlew falsyfikatu (2023), oraz Sadu Karoliny Cichej (2022). Tatko zadzwonił wieczorem, tak sobie, pogadać chwilę. Obiad był raczej późno. W internetach czytam, że dnia powolutku przybywa, sekunda po sekundzie. Na razie nie odczuwam tego na sobie (trudno).
Myślisz, że czytelnicy wiedzą, dlaczego Wu nie ma już płyty Kur? Bo ja nie wiem.
OdpowiedzUsuń@Dariusz, nie, nie myślę :)
UsuńRozumiem.
Usuń@Dariusz, nie mam jakiegoś wielkiego problemu z dyskutowaniem moich spraw, ale tutaj jest sprawa cudza, do tego trudna, dlatego piszę tak między wierszami, w zasadzie po to, aby samej zapamiętać. Wybacz. Oczywiście, jeśli się zgadamy na privie (a jestem za :D), to pewnie więcej spraw mogę i chcę poruszyć. A wiesz ... taki jeden mam punkt na nowy rok, żeby paru blogerów poznać osobiście, albo przynajmniej przez kamerę (gdyż dlaczego by nie).
Usuń