1861. Dzień o nazwie poniedziałek.

Rano dwa razy wylewałam herbatę, wyszła mi za trzecim, bo z papierka (liściasta pachniała tynkiem, mózg do niczego nieprzydatny lecąc na autopilocie nie był w stanie zarządzić dokładnego wypłukania sitka). W pracy robiłam swoje, przemykając w równym tempie do końca zmiany. Kochany przed południem był na pobraniu krwi, po południu podjechał pod Centrum i zabrał mnie na oglądanie farby, a wcześniej do Costy (kawa, chicken&chorizo flatbread). Wybraliśmy dwa potencjalne kolory kuchenne (no nie wiem, czy tak kuchenne wg typowej rozkminki, bo jeden się nazywa hot cherry, na razie Kochany kupił próbki). W drodze do samochodu zatrzymaliśmy się przy McSeanie popalającym papieroski i ucięliśmy small talk o wczorajszych przeżyciach (McSean pomagał Kochanemu wybrać kołki, czyli ma swój mikroudział w tym dziwnym sukcesie).

Pogodowo czary-mary. Gdy jechaliśmy do miasta, nad polami unosiła się warstewka mgły, wyglądało to trochę jak jesienny poranek w Polsce. Wczesnym popołudniem już normalka: w mieście jeszcze jako tako, na prowincji mgła jak mleko, cały cypel w morskiej zawiesinie. 

Przymulanko niewielkie, czytam to i tamto (zaczęłam Niewygodną Patrycji Volny), robię obiad, rozmawiam z mamą (mama coś nie w nastroju, wybadywałam ostrożnie, ale się niczego nie dowiedziałam, może chandra niesprecyzowana, czyli coś podobnego, jak u mnie). Trochę słuchałam pana Montaigne'a dłubiąc brzydkie szkice ładnych ludzi, pokładałam się na łóżeczku, lub przeciągałam wydając dźwięki. Ekspresowo przejrzałam papiery na jutro i sposobię się do kolejnego napadu na łóżko. Kochany mi przypomniał, że narcyzy już kiełkują. Idzie ku lepszemu czyli.