1843. 02012025.

Ciężko się wstawało. Za wcześnie, buuu. Oczywiście obudziłam się tuż przed budzikiem i miałam nadzieję, że to jednak nadal środek nocy i mogę spokojnie przewrócić się na drugi boczuś. Nope. Czwartek mroźny, przed jazdą do miasta Kochany zeskrobywał szron z Babcinych szyb. 

Praca bardzo miła, mogłam nawet wcześniej skończyć (początek roku należy zaczynać spokojnie ;)). W tym czasie Kochany kręcił się po mieście i wiadomo, co wyszło z tego kręcenia ... po pierwszej podeszłam do polskiego sklepu, pustego jak kościół, zaglądam tu, zaglądam tam, na co pan sprzedawca potakuje "jest, jest". Fakticznie, małżonek stał przed półką z herbatami :D Już nigdzie nie łaziliśmy, tylko hapinjujer i do domu. Ale oczywiście, jako się rzekło, skoro wcześniej zostawiłam Kochanego samego na mieście, czyli puezento dostałam: szare poncho z merynosowej włóczki (Aran Crafts), bajeczne. Niby, że na nowy rok.

Po powrocie do domu zrobiłam ekspresowy obiad (Fred w tym czasie nakarmił fruwających sąsiadów), zjedliśmy, napisałam przywitanie do Anne (jej samochód już stoi przed domem), oddzwoniłam do Anny z życzeniami noworocznymi, i w kimonko, gdyż niech będą błogosławione poobiednie drzemki. Obudziłam się tuż przed piątą, w ciemnym pokoju i z mężem chrapiącym (uwaga, to taka figura retoryczna, małżonek nie chrapał) przy boku. Po pobudce skończyłam czytanie Magicznej rany Masłowskiej (Karakter, 2024), świetna; nadrobiłam świąteczne filmiki Gosi ze Szkocji (jej przebój bardzo mnie konweniuje), potem prawie godzinę rozmawiałam z Luś, głównie o plotach i kotach, bezskutecznie próbując ją zainteresować literaturą. I skąd nagle po dziewiątej, no skąd?