2067-2068. Zagęszczenie sytuacji.

Czwartek.
Kolejny ładny dzień. W pracy najpierw pojawił się Czarli, potem Li. Nawet przyjemnie się rozmawiało. 

Zaczęłam wczoraj oglądać peerelowski film z Mikulskim, Powrót na ziemię (1966). Dokończyłam dzisiaj. Starocie nieźle mi wchodzą, nawet gdy nie są najwyższych lotów. Sentymentalna się zrobiłam.

Kochany przywiózł mnie do domu przed czwartą. Kiedy zjedliśmy Fredowy obiad, trochę odpadłam, wybrałam się na drzemkę i przegapiłam krótki deszcz, który spadł na wybrzeże. O siódmej wyszliśmy z dziewczynkami do ogródka: mały Ethan podszedł i zaczął robić koteczkom zdjęcia; odwiedziliśmy też Anne, która wróciła z kilkudniowej podróży (Mańka niczego się nie bała i nawet ostrożnie zaczęła zwiedzać korytarz jej domu).

Wieczorem do wsi wkroczyła morska mgła.

Piątek

Dzień o mewie. Idąc z biura do Biura zauważyłam na środku dwujezdniowej drogi krążącego bezcelowo młodego ptaka. W widoczny sposób coś mu dolegało, bo nie podrywał się do lotu, tylko człapał. Miałam chęć zignorować całą tę nieprzyjemną sytuację, ale gdy byłam już bardzo blisko wejścia na schody do osiedla, jednak się nie dało. Wtargnęłam na jezdnię, z łatwością złapałam stworzenie i machając do kierowcy najbliższego samochodu, poszłam z tym dziwnym pakunkiem w rękach na schody. Wypuściłam mewę na łące, ale o niej nie zapomniałam; kiedy wracałam, była w zupełnie innym miejscu, gnieździła się w wysokiej trawie. Po powrocie do biura postanowiłam poszukać jakiegoś przybytku leczącego dzikie zwierzęta, dodzwoniłam się do miłej Sophie obsługującej hrabstwo Meath. Rozumiałam jej logikę: zdecydowałam się po pracy wrócić do mewy i sfilmować jak się zachowuje, ewentualnie zabrać ją do Sophie (moja rozmówczyni chciała się upewnić, że to nie ptasia grypa). Nawet zaangażowałam w to już Kochanego, który do miasta przyjechał z dużym pudłem po butach. Gdy jednak zaraz po pracy pojawiłam się na ścieżce, mewy nigdzie nie było. Może ktoś jej pomógł — jest to możliwe, wokół tego miejsca była wydeptana trawa — albo, co bardziej prawdopodobne, mewa schowała się głębiej we wszechobecnych chaszczach. Nie lubię takich sytuacji, poczucia bezsilności.

Dobro, które z tego wynikło: po zakupach podjechałam z Kochanym do osiedla na wzgórzu i zaparkowaliśmy przed niedawno otwartą kawiarnią. Najpierw jeszcze raz doszliśmy z Fredem do miejsca, gdzie po raz ostatni widziałam mewę, rzuciliśmy okiem na panoramę miasta, potem rozsiedliśmy się w kawiarni. Chwilę rozmawiałam z obsługującą nas Poliną. Ukraińskie miejsce; jeszcze do niego wrócę.

Kochany zrobił sałatkę grecką à la Fred (do tego krewetki z portu i bagietka); bardzo zacny obiad. Pogoda nadal przecudna, więc po piątej wyszliśmy z myszami do ogrodu. 

Wieczorny spacer (jedna z ruin po starym budynku na Nadbrzeżnej, gdzie kiedyś robiłam zdjęcia kotka, zniknęła na dobre, w tym miejscu pojawiły się już fundamenty nowego domu; za to na plaży są już galaretowate ciała lwich grzyw):

Zrobiłam ponad trzynaście tysięcy kroków.
Myszy są bezustannie wspaniałe.
Maniusi wypadają dolne perełki.