2106. Takoż ...

... przyszła jesień.

Kochany zrobił mi dzień. Czekał na mnie po pracy, zaproponował test meksykańskiego jedzenia w miejscu, które często mijam, a w którym nigdy nie byłam. Dobre.

Nadal trochę nam żal dublińskiej Tolteki. Podjadłam sobie burrito na wpych, że ho ho. Kochany szukał jakiegoś drobiazgu dla kolegi z pracy, więc przeszliśmy się po głównej ulicy zaglądając do dziwnych sklepików, głębokich jak borsucze nory. Nic ciekawego, jak można się było spodziewać (tandeta, brzydactwo, do tego bez stempla UE, czyli pewnie promieniująca uranem). Skręciliśmy do Szkota. I takie rzeczy w Waterstones:

Puzzle z motywem O czym szumią wierzby! Kochany mi kupił w prezencie, żebym sobie układała, kiedy już będę mogła układać (gdyż na razie tupot kocich stópek). Wróciliśmy do Babci zaparkowanej centralnie pod moją poprzednią pracą i ruszyliśmy do domu, bo już był najwyższy czas. Spacer myszowy krótki; chłód nie odpuścił, wręcz przeciwnie, rozbestwił się. Gdy w końcu zrobiłam sobie pierwszą wieczorną domową herbatę, zadzwoniłam do mamy i rozmawiałyśmy przez kamerkę z pół godziny (w Polsce zmiana pogody gwałtowna; na wsi brazylijska opera problemów z wywozem szamba i mama grozi reaktywacją sławojki; poza tym przestrasza mamę, że ja wracając na Wyspę, gdzieś się po mieście włóczę o północy, chodząc po mostach i szukając taksówki — uspokajam, że nie tym razem, choć tak naprawdę może i owszem). Oczywiście, rozmowy tego typu doprowadzają mnie i Kochanego do innych rozważań, wybiegania myślą, czy lecimy przez opolskie, czy przez miasto Łódź, a jak przez miasto Łódź, to z kim się widzimy. Od razu mi przychodzi do głowy mężowski Kuzyn z Miasta Łodzi, a jak kuzyn, to żona kuzyna, a jak żona kuzyna, to Świrówna, bo kto wie, może się znają, gdyż świat to tylko mała, zatłoczona kropka. Czyli na końcu rozmawiamy o ludziach z wirtualu.

— Bo ty nie masz najważniejszego, kończy swój wywód Fred, wiary nie masz.
— Jak to nie mam wiary! protestuję. Wierzę w ciebie. Wierzę w cud nad kuwetą. Zobaczysz, pewnego razu obudzimy się i nie będzie nasikane.

Burrito było tak sycące, że wchodzą mi już tylko herbaty. Dobrze jest. Spokojnie na tyle, że mogę sobie wszystko w głowie poukładać, pisać, przeglądać cudze teksty.
Dobrej nocy :)