2508. Day six.

Zwierzątka domowo-ogrodowe są źródłem bezustannych obserwacji. Niuniusia głównie śpi (zazwyczaj w łazience), słabo już funkcjonuje, na poważnie przejęła rolę seniorki kociego rodu. Jaga chyba zdrowieje, dużo je, zaczęła porządkować swoje nastroszone futerko i powoli dołącza do czarnej bandy, która teraz składa się z Gosi i dzikiej Józki. A to inna dziewczynka, łatwo ją pomylić z Mruczysławem: 

Zosia bardzo urosła, najczęściej biega po ogródku (podobnie jak Mruczysław i Miauczysław) i nie pcha się pod aparat. Wojtek jest Grubym Wojtkiem, Rózia trzyma sztamę z Rozalką. Są jeszcze trzy koty-duchy, wpadające od sąsiadów. Pies jest jeden, tłusty, wesoły Feluś wypełnia swoją personą cały dom.

Ruszyliśmy się ze wsi w południe. Niedaleko, tylko do Korony, na zakupy i obiad. Do koszyka wpadły m.in. dwie doniczki z chryzantemami dla dziadka z Zirkwitz. W drodze do księgarni (sprawdzałam dostępność tego, co zwykle: najnowszego tłumaczenia Hjorth oraz komiksów Baranowskiego; ni ma) zatrzymałam się na stoisku Inglota (kremowy róż w sztyfcie w kolorze classic pink, 212). Siedliśmy też z rodzicami w Deserowni Cafe. Już wychodząc z hipermarketu mama stanęła przy W. Kruku; dostałam od niej w prezencie małe złote kolczyki-patyczki.

Po południu Vera 14.1, z Amandą Root. Po raz kolejny znika też pan Davenheim, 2.5. Na kanale History kocopoły o starożytnych kosmitach (seryjnie, ostatnio sprawdzam, czy wypowiadający się naukowcy są Amerykanami — jeśli tak, na wstępie przyznaję im trzy punkty ujemne z wiarygodności). 

Czytelniczo, po zakończeniu bibliotecznej Eileen, zaczęłam czytać Fossego, Morning and Evening (ebook z zasobów własnych, króciutki, dobry, jak zwykle wybitnie egzystencjalny).

2310. Kolejna strata.

No i cóż, gdy z nudów o dziesiątej zadzwoniłam do tatki, tata był akurat u weterynarza z bożej łaski, musiał uśpić kota. Nie mogliśmy rozmawiać, więc chwilę spędziłam w niepewności o którego chodzi. Dopiero gdy tatko wrócił do domu i wyprowadzał Maksia, oddzwonił. Frania Biały Wąsik nie żyje. Malutka była, za mała na swój wiek, a kilka dni temu rozwinęły się u niej objawy jak u Bronisia: przestała jeść, oddychała z trudem. Ostatnia noc już bardzo zła, tata słusznie nie chciał tego przedłużać i sam podjął decyzję. Z czarnej bandy została tylko dzika Józefa :( 

Tata spacerując w obejściu pokazywał mi krzewy, ten jałowiec z gminy Skrzynki, tamten z Rozprzy ... musi wszystko zapisać, zbiera się w sobie.

W pracy znowu miałam zastój, sam własnymi ręcami uczyniony. Nie zrobiłam żadnych papierów, ledwie potwierdziłam kilka rzeczy, wysłałam rachunek, poza tym siedziałam w niedogrzanym biurze w mitenkach i czytałam ebooka. Kochany przyjechał punkt czwarta, zamiast do domu podjechaliśmy do Tesco i Costy. Trzeba się nam było trochę zrelaksować, poobserwować ludzi, zamieszać w filiżankach.

Wieczór to głównie gotowanie, jedzenie, potem długa rozmową z mamą. Zadzwoniłam, żeby rozproszyć złe myśli, ratownica. Może i dobrze, chyba wzajemnie poprawiłyśmy sobie nastrój. Za oknem mrok, a mnie się już marzą jasne czerwcowe noce.

2278. Gnieździmy się.

Fryzjer (podcięłam włosy, zostały wyraźnie skrócone, poza tym mam mikrogrzywkę), Kot (zapobiegliwie u mnie tylko sencha), spacer w parku. Pogoda i samopoczucie sprzyjały, więc rundka wokół stawów zrelaksowała mnie. W czasie spaceru słyszeliśmy w lesie nawoływania drapieżnych ptaków (z niejakim wahaniem obstawiałam jastrzębie). 

Testuję aparat w smartfonie, jestem zadowolona z podmianki ajfona na samsunga. Z innych: w ciągu całego dnia testuję hipotezę dotyczącą diety bezlaktozowej (niechętnie, gdyż w lodówce śpią bardzo laktozowe ciasta).

Po powrocie na wieś spacer na cmentarz z bajpasem do wsiowego sklepiku po wkłady do zniczy. W domu drzemka, oraz spotkania międzygatunkowe. Dziewczyny z czarnej bandy rozwijają się; Frania jest zdecydowanie mniejsza, a ponieważ rodzice w jej przypadku obawiają się zabiegu sterylizacji, dziewczyna ma ruję i zawodzi jak nieszczęście, w nocy jest to dość uciążliwe; Józia jest znacznie większa, wygląda na zdrowszą, ale zauważyłam dzisiaj, że łysieje na nosie i w kącikach oczu. 

Zerkamy na kolejne odcinki MM (przed seansem wyświetlono planszę "tylko za zgodą rodziców", Fred poszedł więc do mamy, zgody nie dostał ;)). Skończyłam czytać Vaim Fossego (ArtRage, 2026). Od czasu do czasu sprawdzam przez kamerę jak mają się koty u nas w domu. Na jutro planujemy wyjazd, jeśli pogoda i zdrowie dopiszą. 

2249. 120226.

I cóż, smutki w domu moim. Dowiedziałam się dopiero w pracy, od Kochanego. Kiedy zadzwoniłam po obiedzie, mamie głos się łamał … wieczorem poszła do Bronisia, przed snem kotek oczka miał takie miodowe, wielkie, jakby było lepiej. Jednak o drugiej, gdy tatko wstał na obchód, już było po wszystkim. Broniś przymilaczek umarł. Zjadł tyle tabletek, przyjął tyle zastrzyków, ale do wiosny czasu nie starczyło. Bardzo niesprawiedliwe. Już przecież znalazł najlepszy dom.

Kochany wymienił Babci dwa kółka i przywiózł mnie do domu. Deszczowo dzisiaj było, z rana deszczowo wręcz paskudnie (jechałam autobusem pierwszy raz po długiej przerwie, więc dopiero teraz mogłam się przekonać, że przystanek przesunął się o kilkadziesiąt metrów). 

Zapomniałam, że dzisiaj Tłusty Czwartek. 

Skończyłam słuchać Wzgórze psów.

2246. Ciemno i jasno.

Odmowa z uniwerku i jeden spad — poniedziałek zaczął się źle, to pierwsze nieco przedawnione, bo odkopałam emilka sprzed kilku dni, to drugie zupełnie niespodziewane. Aaaa. Zalewa mi też wykładzinę pod drzwiami wejściowymi (kto robi wykładzinę pod frontowymi drzwiami bez progu? Debile). Już w domu, alarm przeciwpożarowy włącza się nam bez pożaru, gdy Kochany robi obiad, uciszenie go zabiera nam sporo czasu (myszy przerażone, mąż wprawiony w rezonans, wyczerpany, już poszedł spać). A na koniec dnia kupując bilet powrotny z Wrocka daję sobie wcisnąć rajanerowy przelicznik złotówek na euro (złodzieje), chociaż jeszcze minutę wcześniej pamiętałam, żeby nie dać sobie wcisnąć. To nie jest mój dzień. 

Po jasnej stronie mocy, spotykam się z Kochanym w polskim sklepie (ciśnienie spada), czapka jest prawie skończona (wełna milutka w dotyku), poza tym właśnie rozmawiałam z mamą. Sama rozmowa jest krótka i dobra, choć pojawiła się w niej zapowiedź śmierci Bronusia. Zapowiedź powinna zostać odhaczona w poprzednim, negatywnym paragrafie, ale Bronuś jeszcze żyje, więc piszę o tym tutaj. Jeszcze żyje. Mama wolałaby, żeby umarł w domu, we śnie, potwierdziłam jej, że też bym tak wolała. Gdy rozmawiamy, mama zazwyczaj pokazuje tylko czubek głowy, więc widzę jak poprawia sobie włosy i jak marszczy się jej dłoń.

2242. Pogoda sparszywiała ...

... do szczętu, od południa w hrabstwie był alarm pomarańczowy, chwilę potem przy okazji morskiego pływu rzeka zalała główny most miasta, płytko, ale malowniczo (Blackrock zalane na początku grudnia i dwa dni temu, znowu zostało zalane). Wiatr był wystarczająco silny, żeby kilkakrotnie otworzyć drzwi; przy którejś okazji zawiało mnie tak, że natychmiast dostałam bólu głowy, który nie opuścił mnie aż do popołudnia (automatyczny zamek jest rozregulowany, na co dzień jednak nie ma zagadnienia, reaguję adekwatnie do sytuacji). Po pracy poszłam do pań wytrzeszczających, przypomnieć im o bojlerze, a potem, jak to zgodne małżeństwo, oboje z bólem głowy, udaliśmy się z Kochanym do Costy na kawę. Tutaj zrobiłam fotkę bransoletki z hematytem (Kochany poprawiał mi zegarek, żeby na zdjęciu było równo):

Przystanek w ciepłym miejscu i kofeina zrobiły mi dobrze na głowę, choć na zewnątrz zmrok i mokre bździny na szybach.

Jeszcze przed obiadem zadzwoniłam do domu. Tam też nieprzyjemność pogodowa, tyle że innego rodzaju: gołoledź. Ach, poza tym niestety, wyniki Bronisia lecą na łeb na szyję. Ile to potrwa? Jeśli cuda się nie zadzieją i szpik nie ocknie się do działania, raczej nie spotkamy się więcej z czarnym Bronisiem :I Mama przeżywa, spodziewa się, że na dniach po raz kolejny będzie musiała podjąć decyzję o uśpieniu. Ciężko. Myśli dobre przeplatają się z myślami niedobrymi. Za oknem wiatr. Mąż rozmawiał z Perlistym o różnych dziwach, np. o tamie. Gdyż tamy są ważne. Żulczyk jest w sam raz na aktualne nastroje, niestety.

2236. Randka, kino, strata, szczęście.

Aaaa, poezja piątkowego poranka, wstaję wiedząc, że jutro wstawać nie muszę. Śniło mi się, że byłam na podwórku u rodziców; tuż przede mną wylądował wielki kruk i zaczął karmić czymś kruczątko. Czuła ta chwilą prysnęła jak bańka mydlana, gdy uświadomiłam sobie, że tym czymś jest niedźwiadek. Oczywiście interweniowałam. I tak oto, mamy niedźwiadka ;)

Popołudnie było niezwykle miłe. Nareszcie wydobyłam się z Jamy, pojechaliśmy z Kochanym na Północ, najpierw na obiad do Atami, potem na kawę, następnie do kina na Hamneta (2025). Ach!

W czasie obiadu w suszarni skontaktowałam się z rodzicami. Niestety, Bronisiowe wyniki nadal spadają, może nie zdumiewająco gwałtownie, ale ma to miejsce, takie są fakty. Z Franią za to nie jest najgorzej, dostała syropek na wzmocnienie odporności. Rodzice oczywiście z jednej strony przybici, z drugiej gotują się do wzięcia rzeczywistości na klatę, z trzeciej w międzyczasie rozprawiali się ze sznyclami z wczorajszego kupnego obiadu (sznycle dla olbrzymów, niezjadalne za jednym zamachem).

Nieprzyjemne wydarzenie z którym jeszcze słabo się pogodziłam: zgubiłam jedną mitenkę. Tak byłam dzisiaj podekscytowana i zakutana w różne rzeczy, że prawdopodobnie odłożyłam mitenki na bok w czasie jazdy Babcią i zapomniałam o tym wychodząc z samochodu. Jedną znalazłam po seansie, między fotelem pasażera i drzwiami, więc domyślam się, że druga została gdzieś hen. Może jeszcze ... może jeszcze. Mam męża najlepszego z mężów: objechał ze mną miejsca podejrzane o zagarnięcie mojej mitenki, chodził z latarką i zaglądał pod cudze samochody, wszystko to w oparach po świetnym kinie, które, co tu dużo mówić, wycisnęło mi łzę.

2234. Poprawa.

O poranku odbywa się rytuał kocich radości: zaczynam mielić kawę, Bronka podbiega i wskakuje na kosz na śmieci, tymczasem obecna tam cały czas Mańka zawodzi pieśń błagalną. Gdy kawa z aeropressu jest gotowa, otwieram drzwi, Bronka wybiega sama, kroczę z Mańką pod pachą: dziewczyny rozpierzchają się po sypialni, Bronia robi inspekcję potencjalnych skryt, Mania poluje na wielkie myszy podkołdrzane (nadal wierzy w ich istnienie).

Jeszcze wczoraj dowiedziałam się o śmierci Doroty, autorki bloga Dom na Rzymskiej. Dawne dzieje, zresztą śmierć odbyła się też już jakiś czas temu.

Sztorm rozgonił ponure chmury. Godziny w pracy były lepsze niż się zapowiadały, po południu przyszła Szefowa, jakiś czas siedziałyśmy nad finansami. Przy okazji zostałam uświadomiona, że nie potrzebuję brać urlopu, gdy jadę z Kochanym do lekarza. Dobrze. W głowie powoli układa się plan wyjazdu marcowego.

Pozajączkowały się mi dni i gdy dzwoniłam wieczorem do mamy, byłam pewna, że jest czwartek. Jednak nie, wyniki i inne historie będą jutro. Za to wiadomo już, że test u Józi wyszedł negatywny. Nareszcie jakieś dobre wieści! Mamie wypsnęło się, że w zeszłym tygodniu rodzice uciekli przed kolędą: Bronuś miał wizytę u dochtóra w tym samym czasie, w którym potencjalnie pojawiłby się pleban, czyli siła wyższa, niestety, jakże nam smutno ;)

Po ósmej rozmowa z Lusiem. Półtorej godziny! O "co tam u ciebie", kotach, ustawieniach, snach, Jungu, cudzych nieszczęściach, byłych facetach. Kończę i już nie mam siły na książkę, abnegacja, szlus, mogę tylko ustawiać sobie nowe kolory na blogu, palec stuka, Mózg w półśnie, częściowo tylko bierze udział. Dobranoc, pchły na noc.

2228. Trwalim ...

... trwalim i przetrwalim. Następny ponury dzień, dobity porannym odkryciem, że ulubiona kawiarnia została zamknięta na kilka dni. Czyli nici z rogalika dla Kochanego, nici z czasu dla moi, w odosobnieniu, nad czytnikiem książek. Inaczej niż kiedyś, miałam gdzie pójść, w końcu to ja mam klucz do budynku w którym pracuję, ale jednak smutno. Dzień ciągnął się w nieskończoność, a po pracy wyszłam na chwilę do CO, żeby paniom w urzędzie dać list z pogróżkami i zgłosić konieczność serwisu bojlera. Gdy wracałam, padał na mnie deszcz. Deszcz. Deszcz. Szło się dobrze, byłam z siebie zadowolona (odhaczyłam kilka spraw).

Kochany przypomniał sobie, że przecież drzwi mają zamki, na antyczne klucze, ale kotom nie robi to różnicy. Tak więc nasze myszy zostały na czas wyjazdu rodziców zamknięte na klucz w Kuchniosalonie, żeby im rewolucyjne myśli nie przychodziły do tych ślicznych, włochatych łebków. 

Z Bronkiem niestety nie jest dobrze — wyniki ma słabe, w sensie anemia jakby wraca, czyli trzeba liczyć dni. Rodzice będą jeszcze czekali na kolejne wyniki w przyszłym tygodniu, ale mama już złowieszczy i pewnie ma rację. 

2225. Blue Monday?

Odrobinę pasuje. Pogoda angielska, siąpi, na wybrzeżu wieje. Spotkaliśmy się z Kochanym po południu zjednoczeni wspólnym celem zakupów w polskim sklepie. Obkupienie wyjechaliśmy do wsi zatrzymując się po drodze tylko raz, u lokalnego rzeźnika. Bo dzisiaj steki na obiad podano (w tle In-A-Gadda-Da-Vida Iron Butterfly). Po posiłku zadzwoniłam do mamy, żeby przyswoić wiadomości niepokojące: Frania też jest niestety pozytywna :( wyniki krwi Bronka będą pod koniec tygodnia. Rzeczywistość nie nastraja do niczego ponad leniuchowanie z popijaniem herbaty. Ogaciłam się zimową kurtką i wyszłam do Anne na pięć minut, gdy tylko sąsiadka wróciła z pracy, chciałam mieć z głowy oddanie przedmiotu, który Fred zakupił dla niej na własnej karcie zniżkowej ... na zewnątrz ciemno, mokro, nasz domek taki malutki, ale przytulny, jaśniejący zaparowanymi oknami. 
___
edit 21:30 no i proszę, Youth Ditlevsen skończona (Penguin Classics, 2019). W tym czasie w Kuchniosalonie mąż długo rozmawiał z siostrą o sprawach domowych, zdrowiu, braku zdrowia i innych szaleństwach. Szwagierka dochodzi do siebie, zaś biała pantera coraz szersza, ładnie obchodzi się z nową siostrą.

2221. Nie mogę ...

... z tymi snami: obudziła mnie sytuacja taka, że byłam w domu rodzinnym i wpadłam w lekką konsternację, bo miałam gołe stopy i nie mogłam znaleźć kapci, a właśnie zauważyłam przez okno, że wieczorową porą Sting ciśnie z wizytą :D

Po pracy pojechaliśmy z Kochanym do kociego sklepu i duża kuweta została nabyta. Czyli znowu będzie przemeblowanie motywowane harcami dziewczyńskimi. Tylko nie dzisiaj, bo nic się nam nie chce i nie będziemy tego teraz zmieniali. Zaraz po obiedzie zadzwoniłam do mamy, zastałam ją siedzącą w zupełnej ciemności samochodu. Mama czekała na tatkę, który był z Bronusiem u weta. Tatko w końcu się pojawił z kotem i zestawem leków. Plan jest, żeby testować resztę kotów, a na razie wszyscy uważnie obserwują Bronisiowe życie (nawet onkolog przedzwoniła i pytała, czy w porządku).

Po obiedzie pokrzepiłam się The Gathering Anne Enright (Vitage, 2024). Prysznic + kołderka + książka o okropieństwach = odpoczywam. Skończyłam, właśnie skopiowałam na czytnik dwie następne czytanki. Kocóreczki ciamkają kolację. 

2219. Z Bronusiem ...

... nie jest najlepiej. Niedawno złapałam rodziców, gdy wracali z kliniki z kotkiem miauczącym w tle. Kot dostał nową krew, ale jeśli wirus aktywnie zwalcza czerwone krwinki, wystarczy mu tego ledwie na kilka dni. Poza tym wykryto jakieś zmiany w jelicie i koło serca. Na razie darowano sobie biopsję, pozostaje obserwacja i leczenie zachowawcze, może krew pomoże mu się odbić od dna. 

Czyli wieści nie nastrajają, choć dzień cieplejszy, a nawet słoneczny. Zepsułam obiad i już z górki, nagle jest po siódmej, nic się nie chce, zaraz będzie prysznic i nos w książce o irlandzkiej rodzinie.

2218. Do przyjęcia.

Noc ledwo przespana, jednak udało się wcisnąć sen z Bogusiem Lindą, który robił mi zdjęcia :) 

W pracy pomimo wszystko spokojnie (Szefowa chrypi, ale wróciła na miejsce, mogłam ją spytać o rzeczy i zrzucić na kogoś odpowiedzialność). Po południu Kochany szybko zabrał mnie z miasta do domu i dokończył robić obiad, gdy rozmawiałam z mamą o rzeczywistości kociej. A kocia rzeczywistość jest taka, że Bronisław jest w klinice, gdzie przetaczają mu krew i robią różne takie tam zdjęcia, żeby zobaczyć, czy jest tam jeszcze w kocie któreś z jego dziewięciu żyć na podmiankę. Bardzo smutna sytuacja. Mama pokrzepiona własną wydajnością (kocia lecznica w której wylądował Bronek, była trzecią z kolei do której dzwoniła), przytrzymująca się nadziei.

W międzyczasie Kochany rozmawiał też z Perlistym, więc wiemy, że solidny przyjaciel ma równie solidnego kota, jak hodowanego na piwie i sznyclach. Kot sam się adoptował, podobnie jak kiedyś Rysio; bardzo dobre takie przysposobienie, i dla kota, i dla Perlistego.

Dziewczyny drzemią (bardzo były dzisiaj spokojne). Zaraz wskakuję pod prysznic, książka i kciuki trzymane za dobry sen. Poniedziałek nie był zły, mógł być gorszy, do przyjęcia, a w kilku aspektach więcej, bo mam przecież Kochanego.

2217. Zmęczenia i smutki.

Rankiem papatki z Kochanym, który wyjeżdżał nieco wcześniej, żeby przed pracą usiąść przy kawie. Kręcę się po mieszkaniu, śniadanie, natłok myśli i niespodziewany wybór lektury (chcę czegoś słuchać, gdy zajmuję się drobnymi sprawami, myciem kuchenki i części łazienki) — audiobook Boska komedia Dantego. Dobra, jakoś to zmogę ;) Zmogę też potyczki z drutami (było pierwsze prucie, mam swoje przemyślenia). A Certain Justice (1998), ostatnią odsłonę Dalgliesha z Marsdenem, obejrzałam rozwleczoną na kilka godzin późnopopołudniowych.

Po obiadokolacji zadzwoniłam do rodziców, rozmawialiśmy, ot, znowu zmartwienie się rozlało: Bronuś był u weterynarza, ma dramatyczne wyniki krwi, test Felv ag wyszedł mu niestety pozytywny. Nie wiadomo do końca, co to znaczy, w sensie, czy to już, czy kotek z tego wyjdzie; mama napisała emilka do kliniki, czeka na odpowiedź, jeszcze będą szukali nadziei. Poza tym w lesie zimno, -10 (°C). A do pracy trzeba jutro wyjść, dojechać, coś tam zrobić.

Mam podobne odczucia, coś tam jutro trzeba, ale mi się nie chce. Słabo odpoczęłam przez weekend, pierwszy tydzień zagęszczenia po dłuższym okresie wolnego dał mi po głowie; mam mało cierpliwości, nie empatyzuję. Od rana przelatuje nad nami, mrówkami, silny wiatr z zachodu. Gosia ze Szkocji zrobiła kolejny haul zakupowy, patrzyłam na to z Bronią drzemiącą na kolanach ... zasmuciły mnie kocie wieści z domu rodzinnego ... na czymś więc trzeba się skupić. Kochany kupił zestaw trzech garnków łatwo mieszczących się tam, gdzie nic się nie mieści (super). Wirtualnie zaczęłam przestawiać meble w Kuchniosalonie, na zasadzie jak to pójdzie tam, będzie można tamto przestawić tu. Może poszukam nowej sofy. Może coś napiszę. Może wrócę do Enright na dwa-trzy rozdziały. Zawijam się w kokon.

2202. Biel.

Wstaję o ósmej a tu śnieg, taki jak w telewizji, na oko zupełnie sztuczny, powierzchowny. Czytam. Kawę popijam. Rozmawiam z rodzicami. Rozmawiam z Kochanym. Wychodzę na dwór, Gosia w płaszczyku idzie za mną człapu człap.

Na obiad jedziemy do chińczyka, głównie ze względu na słabe warunki drogowe (do gyrosa za daleko, aż tak bardzo nie jesteśmy zdeterminowani). Po konsumpcji makaronie podjeżdżamy do Kota, zamawiam nam napitki, poza tym kupuję Kochanemu dwie paczki ziaren, Rwandę i Etiopię. 

Przed czwartą jesteśmy ponownie w domu. Zaleguję, drzemię, wyglądam przez okno, obłaskawiam Franię, która cały czas trzyma dystans. Dyjabły gromadnie coraz bliżej łóżka (czyżby Szogun?)

2198. Wtorek przed świętami.

Spałam mniej niż trzy godziny, obudziłam się po piątej i tyle w temacie, nie mogłam już dłużej, głowa nadal frunęła nad Europą (towarzystwo miałam paradne, jakiegoś pijaczka, który był synem innego pijaczka, szczęście w nieszczęściu załapałam się na sąsiedztwo młodszego, który dysponował większą ogładą i pełniejszym uzębieniem). 

Zapach gotowanej kiszonej kapusty (mama doprawia bigos); świeże bułeczki, domowy pasztet, Kojak na ekranie. W reklamach tłuką "czas dla siebie" i ideę świąt nieidealnych — popelina podłapała nowe hasła, teraz będą jechać na nich na 120%, jak zwykle bez umiaru i zdrowego rozsądku. Umiar i adekwatność to trudne sprawy.

Rano bardzo miła niespodzianka (dpd pracuje):

Stara gwardia się nie poddaje (w głębi Wojtuś, Rózia, Rozalka), daje odpór małym dyjabłom, nie daje się z domu wyrzucić:

Wczesne popołudnie spędziłam niezwykle przyjemnie. Wyjechaliśmy do miasta. Na chwilę, dosłownie na kwadrans, zaszłam do fryzjera, w tym czasie rodzice podjechali do sklepu. Po fryzjerze Rossmann. Tutaj nieco suspensu, bo straciłam połączenie z Internetem, czyli kontakt ze światem, dobrze, że się z rodzicami odnaleźliśmy bez dodatkowych perturbacji (gdy wyszłam z drogerii, nasz samochód stał centralnie piętro niżej). Postanowiliśmy zjeść obiad u chińczyka, udało mi się też zaprosić rodziców do Kota:

Zimno, szaro, ale jesteśmy szczęściarzami, mamy wszystko, czego nam potrzeba. Może poza wkładami do zniczy, więc po powrocie na wieś i po krótkiej inspekcji grobów, kupiłam osiem wkładów, których użyjemy jutro.

Późniejsze popołudnie relaksacyjno-praktyczne (jest też kontakt z Kochanym i wieści z innej wsi); mama doprawiła bigos  + obrała pieczarki, starłam część pieczarek (farsz do krokietów jest już gotowy), smażenie naleśników zabrało mi ledwie pół godziny. Tatko w tym czasie opiekował się zwierzyną. Na koniec dnia, słuchając jednym uchem Vabanku doczytałam Pałac Myśliwskiego (PIW, 1973). Czarne dyjabły poddają moje otoczenie ostrożnej inspekcji.

Czy spadnie śnieg? Byłoby bardzo miło :)

2118. Urodzona w szabes …

… podobno o 1:40. Czyli wylądowałam w Polsce nowo narodzona (akurat zapadałam w kolejny mikrosen, gdy koła podwozia zaboksowały w lądowisku o godzinie 1:44). Jak na narrację sztormową, lot był spokojny; w czasie podróży zaczęłam czytać Prawiek i inne czasy. Reszta wydarzeń równie gładka, szybko przeszliśmy przez granicę, Fred błyskawicznie odebrał bagaż, chwila i już witaliśmy się z rodzicami. Kochany przejął od tatki kierownicę i chodu przez Wrocław (mama jeszcze nie czytała o śmierci Hiacynty Bukiet i był to jeden z tematów podróżnych).

Pod lasem niebo usiane gwiazdami, wokół domu nowy chodnik ułożony przez tatkę; w środku przywitała nas czarna banda (pierwsza była wścibska Józia). Zębów mycie i sen (trzecia czasu lokalnego). 

Wstałam o ósmej, oczywiście czarna banda zaraz mnie dopadła, Bronek i Frania bez pardonu zaczęli się pakować w cudze śniadanie, gorsze to to od szarańczy.

(Józia z mamą też plątały się to tu to tam). Tymczasem za oknem poranna loża krytyków (Maciej jest już chyba głuchy, nie reaguje na stukanie w szybę):

Zmiany pokoleniowe są bardzo zauważalne: Maksiu ledwo chodzi, Wojciech i Niunia głównie śpią (pociesza fakt Niuniowej puchatości, koteczka jest znacznie grubsza niż przy poprzedniej wizycie, co ma znaczenie, bo wrażliwość jej brzuszka od kilku miesięcy jest dużym problemem zdrowotnym); Rózia, Rozalka i Zosia nie pogodziły się z obecnością w domu czarnej bandy, Gosi Koty i trójki jej dzieci, złodziei obierek ziemniaczanych i kolekcjonerów cudzych skarpet; Filemon ciężko choruje i odmawia leczenia. Poniżej cień Filemona za płotem, na pierwszym planie Gosia Pies z Mruczysławem kopiują układ choreograficzny ze starej foty Macieja i Malinki:

Rozmowy z rodzicami, idealne prezenty Fredowe (cztery książki Fossego, mnóstwo filmowej klasyki na dvd oraz muzyka na cd); od razu przeczytałam książkę Fossego Dziewczynka ze skrzypcami, króciutką historię ilustrowaną dla dzieci. Rodzice pojechali na zakupy. Odbyłam urodzinowe wideokonferencje ze świekrą i z Celtem. Plany miałam na dzisiaj trochę inne, ale byłam zbyt zmęczona na wymyślanie wysublimowanej aktywności kulturalnej — są takie dni, że jedzenie, rozmowy i drzemanie wystarczą (wyszłam na dwór tylko na chwilę, stąd foty Mruczysławowo-Gosiowe; drzewa szumiały).

Zjedliśmy bigos, na deser zdmuchnęłam świeczki z liczbą 50 na torcie śmietanowym z malinami. Dostałam od rodziców piękną, złotą bransoletkę z miasta Łodzi i kubek z napisem motywacyjnym, z którym zgadzam się po całości. Tak miło się zrobiło, że musiałam udać się na drzemkę. Prosz (Wojtuś wyleguje, na ręce wspomniana bransoletka):

Wieczór w pieleszach, na ekranie Co ludzie powiedzą, w tle chrapanie psa, pod ręką grubiutki kot, bochenek chleba jak trzy bochenki, jakby się komuś zakwas przedawkował. W głowie wielki spokój.