Początek dnia zaskakująco jesienny, weszłam do Kuchniosalonu a tu krople deszczu na szybach i rześki powiew z rozszczelnionego okna. Znowu pobranie krwi, wstałam więc dopiero po siódmej, miło, mogłabym tak codziennie (mogłabym tak z późniejszym wstawaniem, nie z pobieraniem krwi; znowu miałam do czynienia z Panią Wydajną, trzy strzykawki poniżej dwóch minut, jedno wkłucie, ruchy oszczędne). Pod koniec dnia wpadła Teresa, coś jednak drgnęło, czyli czasami trzeba poczekać, nie miotać się bez sensu. Z tej okazji szarpnęłam się na Czarną; gdy wracałyśmy z kawiarni, Kochany właśnie podjeżdżał pod biuro.
Mam ogromną ochotę wskoczyć w książkę, więc to by było na tyle, jako rzekł Stanisławski, Jan Tadeusz.
Ja bym mogła oddawać krew za Ciebie, bo mnie to nie rusza zupełnie. Ja wręcz gapię się jak zaczarowana, co niejednokrotnie irytuje piguły.
OdpowiedzUsuńNo ale cusz... moja to krew, to se paczeć moge, nie? 🤪😁
@Aśka, u mnie wszystko zależy od nastroju. Pamiętam, że kiedy byłam dzieckiem nie bardzo mnie to ruszało. Potem kiedyś prawie zemdlałam przy pobieraniu (jako nastolatka) i od tamtego momentu już wiem, że jestem człowiekiem :D
Usuń