1920. Rozproszona.

Poszłam, wróciłam, po drodze spotkałam Saren (przerwa na lunch). Praca też była ok. Przed wyjazdem z miasta jeszcze raz zaszłam do kawiarni, załapałam się na small talk z kolegą-artystą oraz jakimś starszym panem o imieniu Mick, który bardzo chciał poznać historię mojego życia. Opowiedziałam mu o mężu.

Po powrocie do domu z energią zabrałam się za mycie talerzy, ciachanie gotowanych jajek (zachciało mi się pasty jajeczno-selerowej) oraz przygotowywanie obiadu (Peter Gabriel leciał ze swoim albumem So). Reszta dnia równie spokojna; rozproszona jestem, pewnie to ulga po rozmowie. Odfajkowane, niech się turla.

1898. Dobre wiadomości.

Coś mnie rano strzykało między uszami, żeby zajrzeć na emilka pracowniczego. Okazało się, że jeszcze w piątek dostałam zaproszenie na drugą rozmowę. Aaaaaa, major fail. No cóż, potwierdziłam termin na przyszły tydzień (nie powinni byli pisać na tego maila, bo nie taki mieli podany na CV. Aggghhrhr!). Drugim strupem na głowie była poranna wizyta Kochanego u onko, mieliłam ją cały czas we łbie, bo wiadomo, wszystko jest świetnie, aż przestaje być świetnie. Kochany tymczasem rozmawiał o dziesiątej rano z profesurem (tym, któremu kiedyś dłoń uścisnęłam osobiście) i onkologicznie jest bardzo dobrze, czyli nic ciekawego, żadnych zmian w kształcie łba konia i in., markery też w porządku.

Po śniadaniu i krótkiej rozmowie z Kochanym poszłam do sklepu po więcej wkładów do zniczy i zakręciłam na cmentarz. Przyjemny taki spacer, pogoda szara, ale wiosenna, w oddali słychać było żurawie na bagnach, kruki gadające do siebie w lesie za płotem i jakąś ptaszą drobnicę z godowymi przebojami.

Wyjechaliśmy z tatą do miasta trochę wcześniej, żeby odhaczyć zakup dobrej kawy w Kocie. A skoro byliśmy już na miejscu, zaprosiłam tatę na kawę na miejscu. Potem zakupy kociego żarcia, i czekanie na mamę. W rozkmince bigosik czy testowanie restauracji pogodziłam obydwie sprawy. Zaprosiłam rodziców na obiad do Taorminy (może być, rodzicom smakowało), bigos maminy był zaś na kolację.

W temacie domowym, Rozalka kręci się obok mnie bezustannie. To mała dziczka, kiedy bierze się ją na ręce, jej małe ciałko zastyga, spina się, chce zwiewać, ale pomimo tych naturalnych skłonności koteczka odkryła, że ręka mizia za uszkami i drapie pod bródką, a temu trudno się oprzeć.

Po bigosie szarlotka (kupna oczywiście, z piekarni Familijna), rozmowa z Kochanym przez messengera, zaleganie pod kołderką, życie jak w Madrycie.

1889. Zaskoczenia różne.

Źle spałam, mieliłam taktykę (tzn. mózg mielił bez mojej woli, śnił zresztą też jakieś głupoty, tylko, że nie pamiętam o co cho, pewnie i dobrze). Kochany jechał do pracy, dałam mu buzi, kilkanaście minut później wyszłam na przystanek. Kawa i krłasant w Czarnej, kawiarniane przeglądanie papierów, zbieranie myśli, dziesięć minut przed jedenastą wyszłam na azymut (pogoda ta sama od kilku dni, znowu w kurtce od nosa po kolana).

Rozmowa trwała ponad pół godziny. Poszło nieźle choć najpierw musiałam rozwiązać problem, gdzie to jest (rozwiązałam dzięki panu z dwoma grubiutkimi psami w kolorowych sweterkach), a potem niemal dostałam ataku serca, gdy się okazało, że Szef jest jednym z przepytujących. Było dobrze, zrelaksowałam się, poza Szefem jeszcze jedna przepytywaczka mnie rozpoznała w pozytywnym kontekście, ludzie notowali, popijałam wodę, puściłam wodze fantazji. Ogólnie było to doświadczenie dramatycznie różne od poprzedniego związanego z identyczną posadą. Wyszłam z poczuciem, że zrobiłam, co mogłam, wstydu sobie nie narobiłam; wszystko zależy teraz od preferencji pytaczy i potencjału innych kandydatów, więc na razie odkładam to na bok.

Po powrocie do domu byłam tak umysłowo sterana, że przegryzka i sen, który nie chciał nadejść (łeb dalej się ekscytował, przeżuwał słowa). Wstałam z wyrka dla męża :D Obiad (Kochany opowiada mi jak to jego koleżanka-Irlandka odkryła, że na strychu jej domu mieszka tumak, czyli pine martes, kuna leśna, Martes martes, w Irlandii stworzonko bardzo rzadkie i pod całkowitą ochroną, które zeszło po schodach i zjadło jej cukierki wcześniej odwijając je z papierków). Czytanka. Po siódmej rozmowa z mamą na kamerce (o interview, o meblach, o pogodzie). Pisana rozmowa z Celtem (mocno zaskakująca). Napitki, dużo napitków i mandarynek (pożeram je, jakbym obudziła się na pustyni). 

1876. Dokazywania domowe.

Na zewnątrz rano deszczowa ciapa (w tej ciapie idę do Junony). Smażę naleśniki na drugie śniadanie. Kupuję bilety lotnicze. Kaffka, rozmowa z tatą (do Kochanego przyszła paczka, mąż kupił sobie letnią koszulę Kooplesa i jest bardzo zadowolony z koloru, to ta czerwona w pepitkę; zaraz pokazał się tacie w nowym outficie) ...

... lektura poetycko-biograficzna, blogowanie, kręcenie się po domu, spanko. Na dobre obudził mnie telefon od pewnej menadżerki z zaproszeniem na rozmowę o pracę. Data rozmowy wypadła dokładnie tak jak myślałam, nie muszę niczego zmieniać w swoim grafiku na luty (no i ogólnie, zaproszenie wprawiło mnie w dobry nastrój). 

Kochany pojechał po steki, obiad był bardzo zacny, z sosem pieprzowym (z torebki, ale to mu nic nie odjęło ;)) i resztkami kiszonej kapusty à la Fred. Po obiedzie zachciało mi się kawy i bardzo łatwo zgodziliśmy się, że pora nam jechać przed siebie. Najpierw zajrzeliśmy do Costy, siedzieliśmy sobie w ciemnym kącie (było trochę przed szóstą, ruchy wolne, niektóre krzesła już kopytkami do góry) robiąc pojedynek na selfiki i plotkując o nieżywych (o żywych również), potem poszliśmy do Woodiesa, gdzie Kochany kupił dwie szafki do szopki (kiedyś będzie porządkowanie, kiedyś). Mieliśmy już wracać, ale może jeszcze coś do jedzenia i tak postanowiliśmy przejechać na drugą stronę miasta, gdy nagle po lewej wyrósł McSean czekający w ciemnicy i deszczu na autobus. McSean, duży chłopak, w dużym płaszczu (z tyłu wyglądał w nim trochę jak Fish z Marillion, którego akurat słuchaliśmy w drodze) został podwieziony do głównego dworca. Zakupy w Tesco, powrót. W drodze zadzwoniłam do mamy, jeszcze raz potwierdzić, kiedy przylatam (spodziewałam się, że tatko pokręci daty, faktycznie pokręcił); czyli jesteśmy umówieni, będzie inspekcja ;)

Dobra ta herbata malinowo-truskawkowa. Dzień coraz dłuższy (do Drołdy jechaliśmy obserwując piękny spektakl zachodu slońca). W głośnikach (rano, po południu, w samochodzie, wieczorem) najnowsze Kjury, stary Marillion, jeszcze starsi Stonesi (płyta Aftermath). Takie nuty mnie ruszajo dzisiaj.

1589. Learning curve.

Początek dnia raczej spoko (słonecznie, wyszłam na przystanek, bo Kochany wrócił bardzo późno; w świetle dnia na szykownych spodniach zauważyłam Rysiową sierść, ech), potem wtorek został zdominowany przez myśli porozmowne. Nie jestem zadowolona, ogólnie odpowiedzi na niektóre pytania przyszły mi do głowy po wszystkim i odnoszę wrażenie, że w drugiej części zaprezentowałam się słabo (wśród słuchaczy Gronja, Waleria i Ważny Facet). Cussssz. Po lunchu byłam już tylko ja ze swoimi rozkminkami (młodzież została rozpuszczona do domu), odrobinę nadgoniłam papiery, a po trzeciej wyszłam na miasto, żeby w Czarnej napić się z Kochanym herbaty/kawy (nie zrobiłam zdjęć napitkom, co mówi samo za siebie). Kiedy tylko zobaczyłam przez okno Freda zmierzającego w moim kierunku, w kaszkiecie i w żółto-czarnej koszuli, humor natychmiast mi się poprawił :)

Gdy pichciliśmy obiad, napisała do nas Anne z prośbą o sprawdzenie, czy przed jej domem stoją trzy nowe kubły. Faktycznie, stały. Przy tej okazji spotkaliśmy Katlin, która też zainteresowała się tematyką kubłową, i tak taszcząc one kubły na tyły domu (każde z nas po jednym) rozmawialiśmy o sytuacji sąsiedzkiej. Okazuje się, że drogi Anne i Majkela się rozchodzą, Majkel ma się wynieść z domu do końca kwietnia (jeśli tego nie zrobi, w sprawę zostanie zaangażowana garda). Dobrze się stało, ta kiepska sytuacja przeciągała się zbyt długo (może i Majkel na tym zyska, może nie jest dla niego za późno?). Zapakowaliśmy kubły do ogródka, zrobiliśmy sobie we trójkę machające selfie "strong neighbours team", które zostało przesłane do sąsiadki odbywającej gdzieś tam tournée po wyspie.

Na obiad gulasz (z zamrażarki) i placki ziemniaczane (z polskiego sklepu). Na chwilę wyszłam do ogródka powyrywać chwasty (napięcie jeszcze ze mnie nie zeszło; trochę chłodno). Wieczorem sprawdziłam tylko jedną pracę do końca. Nic to, Fred rozmawiał z Wu (wtrąciłam swoje trzy grosze), u mnie francuski na duolingo i książka.

407. Zmęczona bardzo.

Wstałam, gdy Fred był już w drodze do pracy. W czasie śniadania zadzwoniła do mnie Katrina z zapytaniem, czy nie chciałabym jeszcze dzisiaj porozmawiać z dwiema paniami z zaprzyjaźnionego projektu, więc miałam umówioną rozmowę zoom na 13:30 z Saren i Lorejn. Tymczasem ciepła mgła wchodziła w wieś. Po piętnastominutowej rozmowie założyłam butki i wybrałam się samotnie nad morze. Butki były bez wysokiej cholewki, specjalnie dla mojej jednej nóżki bardziej (łagodna pogoda sprawiła, że wystarczyły). Nad morzem mleko, ludzie poruszają się sennie, we mgle słychać obiadowe nawoływania ostrygojadów. Wędrowałam sobie tak po południu na paliwie z jajecznicy z trzech jajek oraz małej kawy i marzyłam o owsiance. Gdy wracałam do domu zastałam Rysia siedzącego na zielonym kuble na śmieci wystawionym przez Katlin, obudził się w domu sam i zapewne poruszył go do głębi brak miseczek pełnych lunchu. W podskokach podążył za mną, żeby po zjedzeniu obiadu zabrać się za kocią pracę, dalszą część drzemki. Ja tymczasem byłam tak bez energii, że przy owsiance mogłam sobie pozwolić tylko na przeżuwanie z oglądaniem. Poirot, 5.3, Żółty irys (1993). Fred wrócił z pizzami, więc nie trzeba się było nadwyrężać przygotowywaniem obiadu. Baterie w głowie mam zupełnie wyładowane i idę poleżeć.

(w ciągu dnia dostałam dwie wiadomości, podziękowanie od Aś za wczoraj wraz ze zdjęciami z zatoki, i info od Anne, że rano podjechała na naszą ulicę i teraz ma dwa tygodnie kwarantanny w domu naprzeciwko).

406. Mroźne tchnienie stycznia.*

Rozmowa kwalifikująca do programu się odbyła, kandydatów oczywiście mnóstwo, Katrina i Bridżet były bardzo miłe, jak to w Irlandii. 

Rozmawiałam z tatą i babcią, kot Mruczysław znowu ma kłopoty, ma gulę pod szyją po utarczce z nieznanym przeciwnikiem. Mruczysława kojarzę coraz bardziej jako kociego Krisa, zawsze wybiera konfrontację zamiast zawarcia pokoju

Myran tycker om spindeln — to jest zdanie po szwedzku, które z pewnością mi się nie przyda. Dzień w którym Fred pichci coś w kuchni, kot cicho nam towarzyszy, przez dom szparami w oknach przechodzi chłód, ale to nic, bo jesteśmy razem, więc jest ciepło. Tak więc uczę się na duolingo, w głośnikach David Bowie ze swoim albumem live, Fred robi kotlety mielone na obiad dla nas przed planowanym wyjazdem z grupą wsparcia do Aś. W czasie obiadu gra Peter Hammill, w drodze do mojego ulubionego miasta chmura na drodze i Van Der Graaf Generator H to He. Who Am the Only One (1970), wracamy natomiast z panem Piotrem Bukartykiem.

U Aś czekały wielkie zasoby herbaty i Polaków rozmowy przy nierozebranej choince.

Wróciliśmy do domu po jedenastej wieczorem. Kot zamiast w domu siedział na zewnątrz, na parapecie, i czekał. Jeszcze po kotleciku.

* tytuł autorstwa Freda.

405. Znowu poniedziałek.

A jednak dobrze, sytuacja z rozmową o pracę się wyjaśniła, mam ją jutro. Dzień jest słoneczny, Majk przyszedł ze sconesami, a ja, z mocnym postanowieniem poprawy swojej elastyczności na macie, łyczkami popijając południową kawę, zdecydowałam się przedtem zanurzyć w przedwojennej Anglii. Oglądam Poirota to tu to tam, więc sprawdziłam, które odcinki nie są mi zbyt dobrze znane — w końcu zdecydowałam się na następny w kolejce, pierwszy odcinek czwartego sezonu, A.B.C. morderstwa (1992). Wieczorem, już czekając na rychły przyjazd małżonka, obejrzałam jeszcze jeden, 5.2, zatytułowany Przegrany gość (1993). Trochę mnie jutrzejsze plany stresują, ale nie chcę się przygotowywać teraz, zrobię to jutro rano. W końcu to tylko rozmowa, zresztą o trudnym do przewidzenia skutku, więc nie ma sensu się za bardzo nakręcać, tak się pocieszam, wiercąc w kapciach paluszkami.

402. Męża mieć dobrze jest.

Rano za oknem szron i rażące słońce. Dokarmiłam szpaki, zrobiłam półgodzinną pogadankę z Luś i właśnie męczyłam się z batatem, gdy zadzwoniła pani w związku z ofertą pracy. No i ślicznie, przesłała mi link do zoomu na job interview, tylko ... nie do tej oferty pracy, do której się zgłaszałam. Z całą pewnością nie spełniam ich kryteriów, ale o tym dowiedzą się w poniedziałek, bo nie mam siły tego prostować dzisiaj. Bardzo mnie to przygnębiło, zupę dyniowo-batatową zjadłam na smutno. Albo wte, albo wewte, mieć dobrą pracę lub być milionerką, przyjmę najlepszą ofertę. Przez ponad pół godziny opadnięta z motywacji skrolowałam instagramy z pieskami, ale naprawdę humor poprawił mi dopiero Fred, który wrócił z pracy, zjadł moją zupę, poprawił głównym i sprezentował mi torcik wiedeński na deser.

Wieczorem wysłuchuję londyńskich akcentów na przestrzeni sześciu wieków w wykonaniu Simona Ropera. Pieski, obiad, deser, Fred, akcenty, już mi trochę lepiej.