A jednak dobrze, sytuacja z rozmową o pracę się wyjaśniła, mam ją jutro. Dzień jest słoneczny, Majk przyszedł ze sconesami, a ja, z mocnym postanowieniem poprawy swojej elastyczności na macie, łyczkami popijając południową kawę, zdecydowałam się przedtem zanurzyć w przedwojennej Anglii. Oglądam Poirota to tu to tam, więc sprawdziłam, które odcinki nie są mi zbyt dobrze znane — w końcu zdecydowałam się na następny w kolejce, pierwszy odcinek czwartego sezonu, A.B.C. morderstwa (1992). Wieczorem, już czekając na rychły przyjazd małżonka, obejrzałam jeszcze jeden, 5.2, zatytułowany Przegrany gość (1993). Trochę mnie jutrzejsze plany stresują, ale nie chcę się przygotowywać teraz, zrobię to jutro rano. W końcu to tylko rozmowa, zresztą o trudnym do przewidzenia skutku, więc nie ma sensu się za bardzo nakręcać, tak się pocieszam, wiercąc w kapciach paluszkami.
Lepiej by było oglądać odcinki Poirota po kolei. Sobie obiecuję cały czas, że kiedyś wreszcie tak zrobię :)
OdpowiedzUsuńLepiej by było, zapewne, ale zazwyczaj oglądam go przylatując do Polski, na wyrywki, stąd niektóre odcinki znam za dobrze ;D Przypuszczam, że te sentymentalne seanse to wyraz mojej tęsknoty za atmosferą domu rodzinnego.
Usuń