407. Zmęczona bardzo.

Wstałam, gdy Fred był już w drodze do pracy. W czasie śniadania zadzwoniła do mnie Katrina z zapytaniem, czy nie chciałabym jeszcze dzisiaj porozmawiać z dwiema paniami z zaprzyjaźnionego projektu, więc miałam umówioną rozmowę zoom na 13:30 z Saren i Lorejn. Tymczasem ciepła mgła wchodziła w wieś. Po piętnastominutowej rozmowie założyłam butki i wybrałam się samotnie nad morze. Butki były bez wysokiej cholewki, specjalnie dla mojej jednej nóżki bardziej (łagodna pogoda sprawiła, że wystarczyły). Nad morzem mleko, ludzie poruszają się sennie, we mgle słychać obiadowe nawoływania ostrygojadów. Wędrowałam sobie tak po południu na paliwie z jajecznicy z trzech jajek oraz małej kawy i marzyłam o owsiance. Gdy wracałam do domu zastałam Rysia siedzącego na zielonym kuble na śmieci wystawionym przez Katlin, obudził się w domu sam i zapewne poruszył go do głębi brak miseczek pełnych lunchu. W podskokach podążył za mną, żeby po zjedzeniu obiadu zabrać się za kocią pracę, dalszą część drzemki. Ja tymczasem byłam tak bez energii, że przy owsiance mogłam sobie pozwolić tylko na przeżuwanie z oglądaniem. Poirot, 5.3, Żółty irys (1993). Fred wrócił z pizzami, więc nie trzeba się było nadwyrężać przygotowywaniem obiadu. Baterie w głowie mam zupełnie wyładowane i idę poleżeć.

(w ciągu dnia dostałam dwie wiadomości, podziękowanie od Aś za wczoraj wraz ze zdjęciami z zatoki, i info od Anne, że rano podjechała na naszą ulicę i teraz ma dwa tygodnie kwarantanny w domu naprzeciwko).