258. ajdontlajkmandejz.

Z samego rana zestresowałam się sprawami finansowymi. Musimy zapłacić ubezpieczenie samochodowe, a to znaczy, że opróżnię swoje konto do dna, na tyle, abym jeszcze tylko mogła w czwartki płacić czynsz. Nie lubię nie mieć własnych pieniędzy na głupoty takie jak np. dokończenie studiów, bo właśnie mam kaprys, i leciuchno mnie to zdołowało. Żeby zyskać pewną perspektywę, obejrzałam sobie vloga Lisy Lansing, która właśnie cieszy się z podłączania toalety. Nie, że inni mają gorzej, tylko, że inni też funkcjonują w alternatywie i dobrze jest. Tak więc, ponieważ przed południem było słonecznie, mąż wyciągnął stolik, żebyśmy napili się herbatki. Pomimo tego, że narzuciłam sobie na plecy kocyk, cały w Rysiowym futerku, zimny wiatr owiał mnie dokumentnie. Konieczna była drzemka antyprzeziębieniowa. Zachciało mi się fish and chips z portu, niestety po dojechaniu do sklepiku okazało się, że rybę musimy upiec sobie sami, bo kanciapa fiszenczipsowa nieczynna. Fred upiekł rybkę i frytki, zrobił surówkę, ja posiorbywałam gorącą herbatę, a mąż patrzał i patrzał na to swoje nieprzydatne do niczego burrito siedzące obok. Czuję się dzisiaj marniutko, przeziębiona, biedna i odcięta od części rodziny. Za to kot miał fajnie, ponad dwie godziny spaceru, bo wyszedł na herbatce, oddalił się w czasie koszenia trawy i wrócił, gdy z piekarnika zaczęło waniać lunchem. Fred pracuje w Drołdzie, siedzę sama i strasznie mi siebie żal. Pocieszam się najpiękniejszym widokiem świata, kocim pyszczkiem z którego wydobywają się spokojne, zrelaksowane pochrapywania.