431-432. Weekendowe leraksy.

— Jestem bardzo grzeczny, tylko zrelaksuj się i zrób mi miejsce na głowę, rzekł małżonek do małżonki.

Sobota była dniem lenistwa i (niezbyt intensywnych) przygotowań do wyjazu. Gdy Fred wybrał się kupić chleb, który wzięliśmy potem do Aś, kontynuowałam rozpoczęte przez małżonka prasowanie oglądając Kota wśród gołębi (2008), 11.2 Poirota. Ogólnie było medytacyjnie, około ósmej pożegnaliśmy się z kotem (własnym, Ryszardem) i wyruszyliśmy w ciemności na północ nie niepokojeni przez nikogo. Aś przywitała nas darami: kubkiem z krową dla mnie (bo wiadomo), paczką ptasiego mleczka dla Freda i butelką oleju z pestek dyni do rozpicia na dwoje, oraz kolacją bogów. 

Podziwiam jej zapał do gotowania i ogólnie sprawność z jaką zarządza swoim samodzielnym życiem. Na pogaduszkach spędziliśmy czas do pierwszej w nocy, prysznic i lulu pod górą. Niedziela zaczęła się pięknie. Miau, miau, miau?

Ambitnie zwlekliśmy się o ósmej rano, żeby ponownie oddać się degustacji i rozmowom.

Zostalibyśmy dłużej, ale mając na względzie uwięzionego w domu kota, pożegnaliśmy się po śniadaniu i na chwilkę tylko podjechaliśmy do naszego miejsca. Pogoda w mieście była wspaniała, dopiero przy molu poczułam zacinający wiaterek.

Do domu jechaliśmy góra dół góra dół, ulubioną trasą widokową męża:

Reszta dnia to było zbieranie się po nocnym niedospaniu — kawa przytrzymała mnie jako tako w pionie, Fred udał się na długą drzemkę. I tak już do końca dnia zbieram się z rozsypki i nostalgii, więc mam siłę tylko na coś prostego. Nowiny ze świata (2020) są w sam raz, Hanks gra Hanksa, proch nie został wymyślony.