855. Dzień z garbem.

Zaczął się od niedorzecznego snu z Ka, który brodził w rzece, kotem pomagającym pająkowi i Stanleyem, który postanowił do nas wpaść. W pracy cisza jak makiem zasiał, Saren i Sziwan z półtorej godziny nawijały o menopauzie i swoich lekomaniach, dużo śmiechu z tego było (ale już bez żartów magnez365 sobie zakupię). Wróciłam z miasta z kawą (gdyby chodził tędy Joyce, jedna obserwacja przedpołudniowych żulików na West St starczyłaby mu na nowelkę) i klikałam na laptopie do trzeciej. Grejs mnie uśmiechnęła mówiąc, że więcej niż 29 by mi nie dała. Zabawna dziewczyna, z najciemniejszymi rękami od pomarańczowego samoopalacza, jakie w życiu widziałam.

Kochany czekał na mnie tym razem pod remontowanym właśnie największym gołębnikiem Europy. Pojechaliśmy po czosnek do Lidla (na mężowski obiad), lawendę do Woodiesa (kupione zostały cztery angustifolie: hidcote, munstead, vera i essence purple) oraz na krótką włóczęgę po ogrodzie za murem. Od razu na parkingu rozbawił mnie gość na rowerze, który kończąc rozmowę ze znajomymi, zagadał mnie, bo na niego spojrzałam. Taki tu zwyczaj, kocham ten kraj (a że miałam akurat usta pełne krłasanta, to dygnęłam tylko głową do góry i zrobiłam uśmiech z bułką w otworze gębowym).

Niektóre drzewka owocowe w pełnym rozkwicie, u dinozaura też już się zazieleniło. Siedzieliśmy trochę w ciepełku na ławeczce, znowu pan musiał za nami wołać, że zaraz zamyka :D W drodze do domu zadzwoniłam do tatki, żeby mu pokazać prowincję w słonecznej poświacie, a tu wiadomości przykra: Maciej jest u weterynarza, dalsze badania pokażą, co mu dolega. To i tak lepiej niż u poprzedniego weta, który podpowiadał uśpienie. Na razie kroplówki, chociaż może to już koniec. Pokazałam tacie na pociechę nasze jabłonie (tata jest autentycznie ciekawy takich rzeczy, rozmowa o drzewkach owocowych sprawia przyjemność). Nom, mam garba, że trzeba coś wymyślić, staram się go nie wypierać. A tymczasem Fred założył okulary i studiuje mapę.