923. Jedziemy od nowa.

Wstałam, opuściłam drzemiącego Freda bardzo dzielnie i czekając na przystanku zapoznałam (czy ja mogłabym patrzeć w ziemię i zamknąć gębę? No nie) Patrika. Patrik ma siostrę Mary, która mieszka w Galway. I nowy travel pass, którego jeszcze nie dostał, więc trochę był niespokojny, czy zdoła to wszystko wyklarować kierowcy (chyba mama mu wytłumaczyła, co ma powiedzieć). Potakuję, pół na pół się domyślam co nadaje, bo mówi narzeczem. Wspominam, że w Polsce upały. On nie lubi upałów, rozumiemy się. Patrik ma z 40 lat i jest niepełnosprawny intelektualnie. Czasami go widuję "na wsi". 

Już w autobusie się mi przypomniało, że nie wzięłam kanapek, chociaż miałam wczoraj szczerą chęć poprawy. Łeb boli, słońce świeci, wysiadłam na wcześniejszym przystanku tylko po to, żeby z buta minąć biuro i poleźć do Caffè Nero. Trochę ulgi. Potem praca, było co robić, co zawsze mnie w tym miejscu cieszy. Fred przyjechał po mnie do Bootsa, zakupy spożywcze, powrót do domu, Kochany robi obiad, ja się opierniczam i z minuty na minutę rośnie mi gul, że się nie uczę. Fred rozmawia ze swoja mamą o różnych takich, w tym sprawach finansowych. Dostajemy nieco uspokajających wiadomości o Wu, nie w sensie, że dobrze, tylko w sensie się zobaczy. Musi wystarczyć, świata nie zbawimy, kijem rzeki nikt nie zawróci. Tak więc, jest prawie dziesiąta, a ja nadal nic nie umiem. Idę już, idę.