897. Ulica zachodnia.

Jeszcze przed śniadaniem rozmawiałam z mamą, która dzieckom swoim wszystkiego dobrego życzyła (Fred nadal drzemał wypierając, że w ciągu dnia będzie jechał na drugi skrawek Wyspy). Potem gawędziłam w autobusie z tatą (tata był kilkaset km gdzie indziej) na temat tego, co tam widać u nas za oknem. 

Do Centrum przyjechali celebryci, żeby rozpropagować nasz ośrodek, albo ... no nie wiem dlaczego. Może miało to coś wspólnego z Coca-Colą. Mój tańczący do Jamesa Browna tyłek może pojawić się w gazecie. Celebryci bardzo mili, pojęcia nie mam co to za jedni. Ponieważ załapałam się na zajęcia kucharskie, lunch zjadłam w pracy. Kochany napisał mi w trakcie, że wyjadł chlebek, więc po zmianie pomaszerowałam do Tesco, żeby wyjść z niego popijając zielony innocent (chciałam kupić pepsi, ale się powstrzymałam, brawa czyli oklaski). I tak sobie popijając zagadałam artystę:

Chodzę tą ulicą w tę i nazad, dzisiaj kilkakrotnie i o różnych porach. 

Rodney Thornton się nazywa artysta (kolejna osoba, która słyszy niemiecki akcent w moim angielskim). Kiedy jestem zmęczona zaczepiam randomowych ludzi zupełnie bez sensu. Po powrocie do domu najchętniej padłabym na twarz, ale czekały mnie trzy godziny nanoszenia poprawek na esej, tak żeby się nadawał do wysłania na dzisiaj (bardzo długo to brzmi, i mądrze, ale trwało chwilę i pomogło tekstowi tylko trochę). Czyli pierwsza tego dnia kawa. Za oknem całkiem ładny dzień. Esej się nie nadawał, wysłałam, bo nie miałam wyjścia. A Fred mi zadzwonił z pracy, że nie ma się co jarać, znajoma gadała bez sensu i przylata dopiero za miesiąc (czyli jeśli w weekend wycieczka, to intymnie). Ach, już wiem, jak się nazywali panowie-celebryci: Brian Dowling i jego mąż, poprawiający sobie włosy Arthur. Podobno są w ciąży. No nic, fajnie, że jedną rzecz odhaczyłam, się zobaczy z jakim skutkiem. A teraz relaks, wyciszanie huku we łbie.