898. Słowem, kultura.

Kochany położył się obok ok. piątej nad ranem, długą miał drogę, potem dowiedziałam się, że po nocy zatrzymywał się w trasie i podziwiał niebo, jak to mój mąż. Źle spałam, od rana mam zamuła, który pogarsza się wraz z pogodą. Przy kawie zaczęłam oglądać przygotowania do obchodów królewskiego jubileuszu (dzięki wpisowi Celta, który mi uświadomił, że przed południem jest Trooping the Colour), stąd posiedziałam przy lajwie The Telegraph (prowadzący Angole fantastyczni, sztywni i zachwyceni paradami wojskowymi jak porucznik pułkownik generał Scheisskopf). Dopiero wieczorem uświadomiłam sobie, że w Donegalu właśnie zaczyna się festiwal Rory'ego, ale zanim to nastąpiło odmroziłam sos do makaronu, żeby Kochany po pobudce mógł zjeść śniadaniolunch, i przejrzałam przemyskie archiwa genealogiczne. Że pogoda się skichała już pisałam. Fred po jedzeniu poszedł spać, dołączyłam do niego i kota z godzinę później i tak nam zleciało do szóstej trzydzieści, gdy trzeba było wstać, bo byliśmy umówieni z Ka. U przyjaciół zwyczajnie, kawa/herbata, pogadanka, film na Netflixie. Jarocin. Po co wolność (2016) — małżonek się wzruszył, może nawet gdzieś przemknął w tłumie. Nie dziwota więc, że znowu piszę notatkę po północy, bo trzeba było nam jeszcze zjechać na wieś. Obiecuję sobie, że odeśpię, a wyjdzie pewnie jak zwykle, bo tyle jest ciekawych rzeczy na tym świecie.