Babcia Mania dała mi prezent: sfatygowane lusterko i wspomnienia jak to na Kuźnicy zdawała egzamin w klasie piątej z piątakiem w kieszeni. Podobno mówili na nią Korzańsconka. Nie wiem czy to prawda, ale to dobra historia. Z rana pomimo zapowiadanej zmiany pogodu nadal duszno, przy kawie zaczyna być burzowo, aż w końcu spada niewielki deszcz. Koguty pieją na zmianę.
Udało mi się skontaktować z dr Dziwaczkiem, więc wiem, że jedną część modułu mam już zaliczoną. Resztę popołudnia spędzam jedząc zupę pomidorową, spacerując po ogrodzie i wybierając klamotki do przewiezienia. Na podróż wezmę Empuzjon Tokarczuk. Z filmów zabieram dokument o Rolling Stonesach, Fugę Smoczyńskiej, Śniegu już nigdy nie będzie Szumowskiej, Wnętrza Allena i Eskortę Lee Jonesa. Robię też parę zdjęć fotkom z albumu, niektóre mają ponad 100 lat.
___
edit 20:00 Tak więc po obiedzie złożonym z pierogów z truskawkami jedną z ostatnich czynności pożegnalnych było ucałowanie babci i pogłaskanie Rózi po główce. Koteczka siedziała w fotelu na tarasie, zapatrzona autystycznie w deszczową dal. Komitet pożegnalny był złożony z dwojga dorosłych i psa. Komiczną sytuację na lotnisku przy ostatnich kawkoherbatkach opiszę w postscriptum za jakiś czas. Teraz pora na lekturę, gdyż:
U mnie takich starych zdjęć nie ma. Może kilka się trafi przedwojennych, ale z tak trzydziestych najstarsze pewnie.
OdpowiedzUsuńNajstarsze opisane jest z roku 1917, oczywiście z Niemiec.
UsuńBABCIA MANIA! Niemal o łzy mnie przyprawiłaś. Moja babcia Mania, babciunia najukochańsza - jakże ja za nią tęsknię!
OdpowiedzUsuńMania to faktycznie Maria Magdalena. Nadal daje radę, z dnia na dzień.
Usuń