901. How are you getting on, pet?

Bardzo się z tym grzebałam, ale po majowej posusze dokończyłam czytać książkę — o poranku, z mokrymi włosami, w rytmach płyty Kultu, z mężem pijącym obok pierwszą kawę doczytałam ostatnie 40 stron Bonobo i ateisty (Copernicus Center Press, 2020). Trochę rozwaliła mnie końcówka, dopisek od Redakcji, która postanowiła wytłumaczyć o czym to jest i "subtelnie" pokrzepić wierzące serduszka (nie dziękuję).

Dzień szary, ale nie marudzę i oblekam się na spacer po Carlingford. Tak:

Fred również: 

Oraz:

Zostawiliśmy samochód przy drodze niedaleko zamku Jana, bo widać było, że miasto jest napakowane. Poszliśmy przez zamek na pieczonego ziemniaka do Ruby Ellen's (ta sama, co ostatnio, miła kelnerka How-are-you-getting-on-pet), potem na spacer przez Tholsel St. (dwóch gości spotkanych wcześniej na molu śpiewało Dirty Old Town) i cmentarz (zaczepiła nas miaukająca trikolorka, w kościele obok był chyba koncert), zajrzeliśmy też do rupieciarni na Dundalk St., gdzie można kupić wszystko, nawet klęcznik. Wróciliśmy do domu po szóstej i Kult ponownie zaśpiewał Wróci wiosna, baronowo ;)

Od powrotu kręcą mnie zatoki, nie tak mocno jak w piątek, ale to nadal nic miłego, alergię podejrzewam od dawna i nic z tym nie robię, bo nie wiem od czego zacząć. Na koniec dnia obejrzeliśmy lajtowe Yesterday (2019) Danny'ego Boyle'a, niezła muzyka, więc nie była to kompletna strata czasu. Nos powoli się uspokaja, jeszcze słuchamy Ralpha Kamińskiego i Kochany opowiada mi swoje koszmary.