Niedzielę rozpoczęłam słuchaniem podrzuconego mi przez Hebiusa zeszłorocznego koncertu Orlińskiego, Arie e concerti.
Bardzo mnie frustruje rozgrzebana praca zaliczeniowa, nawet śniła mi się szkoła i przymus zaliczania matematyki, do którego to egzaminu próbowałam się we śnie uczyć. Koszmar ;)
Ryszard pojawił się późniejszym porankiem, wyczyścił miski, dostał przysmaczek, potem siedząc na Fredowym biurku usiłował nam coś powiedzieć. Szkoda, że nie znamy kociego. Wyczułam między jego oczami mały guzek, może to mikroskopijny kleszcz, albo zlepione futerko.
Po śniadaniu zaczęłam się przygotowywać na wyjazd do Dublina. Mam jeszcze kilka sukienek czekających na swój czas, na dzisiaj odcięłam metki od czarno-białej plisowanki DKNY. Samochód pozostał przed dworcem kolejowym w Drołdzie. Bilet powrotny kosztował €12.
No i pięknie, pogoda (stolyca smaży się w 28℃) oraz cała reszta. Ponieważ byliśmy tylko po śniadaniu, ze stacji Connolly tropiąc przy okazji osobę, która szła po mieście w czarnym berecie i pidżamie w niedźwiedzie polarne, potoczyliśmy się w poszukiwaniu pizzeri (miałam bilet do Pearse, ale co tam, pogoda za dobra, żeby nie chodzić). Minęliśmy np. hotel będący inspiracją do pijackiej sceny we Fredowym filmie:
Tak trafiliśmy na Dawson St Pizza w Milano faktycznie niezła, obsługa taka sobie, restauracja tej sieci w Swords jednak bardziej mi się podoba.
Może była to też kwestia słabej klimatyzacji, Fred był w garniturze i się roztapiał, ja pomimo letniej sukienki też ledwo zipałam. Znacznie lepiej było na kawie w Caffè Nero pod nr 29. Stamtąd, wzmocnieni kofeiną, ruszyliśmy już do Bord Gáis Theatre, bo był na to czas najwyższy. Na miejscu czekały na nas imienne bilety i program.
Tosca z Sinéad Campbell Wallace w roli tytułowej była wspaniała, bez żartów. Tómas Tómasson jako Scarpia jeszcze lepszy (zakończenie I aktu i jego Va Tosca robi wrażenie). Dimitri Pittas jako Cavaradossi dawał radę. Akcję, podobnie jak we wcześniej oglądanej przez nas Carmen, przeniesiono do XX wieku, chyba dobrze, bo faszystowsko-kościelne elementa odpowiednio podbijały przekaz.
Przedstawienie skończyło się przed ósmą, miasto nadal było jasne i bardzo ciepłe, więc spacer do Connolly był czystą przyjemnością.
Turlaliśmy się powoli do miasteczka, za oknami zachód słońca, oboje wybiegaliśmy myślami do przyszłego weekendu i wizyty teściowej.
Anne zjechała pod dom około jedenastej, wyszłam w szlafroku, żeby jeszcze raz podziękować za bilety. To był piękny dzień, jutro trzeba się po prostu zabrać za frustracje. Kot nie wrócił na kolację.
Dużo tej pizzy jak na dwie osoby.
OdpowiedzUsuńFajnie, że wypad do opery się udał.
To były mniejsze porcje, bo nie zamówiłam pizzy na rzymskim cieście. Powinieneś więcej jeść :)
UsuńPogoda nam sprzyjała, aż szkoda, że nie mamy oboje więcej wolnego, akurat jest u nas szczyt lata.
Aha. Czyli one tylko z góry wyglądają tak obficie, a w sumie cienizna.
UsuńNie wiem do czego porównujesz. To są normalne włoskie pizze, romana jest cieńsza, ale większa (takie ciasto lubię najbardziej, ale zapomniałam domówić do zestawu).
UsuńMogę porównywać oczywiście tylko do pizzy, którą jadałem w Polsce.
UsuńJedną z lepszych pizz też jadłam w Polsce, i to w raczej małym mieście. Zdziwiłam się, że ciasto ma być grube. Nie przyszło mi to do głowy, ja takiej pizzy nie lubię i nigdy nie zamawiam.
UsuńBabka jak piekła pizzę, to jej ciasto z pięć centymetrów miało przynajmniej :D
UsuńRozśmieszyło mnie zestawienie pizzy z operą :-)
OdpowiedzUsuńOpera we Włoszech była rozrywką ludu, a pizza zupełnie normalnym, prostym i smacznym daniem tego samego ludu. Dzisiaj opera kojarzy się z ęą, a pizza z gumofilcem z Pizzy Hut. Wszystko się zmienia :)
Usuń