987-988. Dogadzam sobie.

Wtorek był drugim dniem bez popijania kawy, a nawet bez herbaty, czyli radykalnie. Fred chodził po swoim mieście, umówił się z Grzesiem, którego przedstawił mi przez kamerkę. Takie tam omówienie sytuacji na świecie i przegląd nekrologów.

Łąka (ja nadal o puzzlach) została ułożona, zobaczyłam światło w tunelu przy Greatest Hits Thin Lizzy (2004), którego piosenki coraz bardziej zaczynają mi wchodzić do ucha. Wieczorem drugi odcinek Spraw Inspektora Morse'a, pod koniec byłam już bardzo senna i nawet wielki pająk, który zeskakując gwałtownie z prysznica zrobił ratowniczy trawers przez łazienkę nie podniósł mi ciśnienia. 

Co intrygujące, wczorajsza noc i dzisiejsza przespane doszczętnie, bez budzenia się i sennych niepokojów (dzisiejszego dziwacznego snu z panią Małgorzatą Lewińską), przypisuje to radykalnemu odcięciu kofeiny/teiny. A teraz już zielona herbatka jest pod ręką, chociaż gdyby nie kot dalej leżakowałabym w łóżku. Po pierwsze jednak, Ryszard łapoczynami domagał się wrzucenia zawartości saszetki do miseczki, po drugie w głowie miałam myśl umówienia się z weterynarzem na oglądanie kota, bo te ociućkane łapulki Ryszardowe mnie dobijają. Wizyta będzie jutro rano. Odhaczone obowiązki, więc rozpieszczam się. Zrobiłam podpłomyka z ziemniaków, które zostały po wczorajszym obiedzie — to jest moje śniadanie popitem kefirem, w głośnikach Thin Lizzy, czyli trochę starego (przepisy babci Mani), trochę nowego (bujanie się do muzyki irlandzkiego bandu). Za oknem ładny dzień się zapowiada. Dzień dobry, środo.
___
edit 12:50 Kochany chodzi po Nowej Alekandrii w poszukiwaniu laptopa dla mnie, tymczasem ja szósty raz słucham Whiskey in the Jar w wykonaniu Thin Lizzy. Słuchałam jej często 11 lat temu wędrując po Toronto (z dzisiejszej perspektywy była to zapowiedź lepszej przyszłości). 
___
edit 18:30