1664. Dzień pierwszy.

Sen na nowym miejscu był całkiem w porządku. Obejrzałam późny odcinek Inspektora Morse'a (8.2), poza tym część dnia przebimbałam, chyba muszę się "obyć" z nowym otoczeniem. Kochany wrócił po pracy i wizycie w domu, z którego przywiózł kilka uprzednio zapomnianych a niezbędnych przydasiów. Nie za bardzo mamy ochotę używać tutejszego piekarnika (błyszczy nowością), więc na pierwszy obiad pojawiła się pizza od Tony'ego. Po obiedzie trochę padało, ale i tak wybraliśmy się na spacer z Piesełem. Trzeba przyznać, że jest to jeden z mniej bystrych psów, jakie znam, nie reaguje na żadne komendy, na smyczy ciągnie bez sensu, jest reaktywny i marudny. Oh, well, to jak z cudzymi dziećmi, można przeżyć ;). Zrezygnowałam z netflixowania i położę się spać o ludzkiej porze.

994. Zakichany poniedziałek.

W nocy kichanie, może nie tak często, ale zauważam. Po powrocie z pracy też kilka razy kocie a psik! Ryszard bez prostestów zaakceptował zamknięte okno, drzemie na łóżku, widać, że coś go nęka. Jeśli będzie gorzej, jutro Fred pojedzie z futrzakiem do weterynarza. Mam nadzieję, że to tylko takie tam ... 

No i jednak z tym Morsem nie. The Settling of the Sun mnie zmęczyło. Za skomplikowane intrygi, za dziaderskie wątki, muzyka klasyczna niewiele rekompensuje, może za miesiąc lub dwa, może w przyszłym roku. Na wrzesień Spraw Inspektora Morse'a mam dosyć.

Fred już do mnie leci, Ka ma obczajony przylot (zapowiadany jako nieco tylko opóźniony), żeby szybko odebrać Kochanego z lotniska. Pogoda za oknem parszywieje, wiatr dmucha. 

993. Nothing happens.

Zaprzęgłam wiatr do suszenia prania. Wybrałam się nad morze, ale wiało za bardzo jak na mój gust, chociaż nadal jest to ciepły powiew. Na obiad wymodziłam zapiekankę warzywną, którą zjadłam ze smakiem, bo sie okazało, że o to mi chodziło. Obejrzałam kolejny odcinek Morse'a, Last Seen Wearing (1988). Cisza, spokój, słonko przez okno mnie podgrzewa. Małżonek zbierał dzisiaj grzyby, ale jutro już pędzi, leci w moim kierunku. Bez powodu wyhaczyłam na półce Rusinka Limeryki i inne wariacje (Agora, 2014), które zostały przeczytanejrzane z umiarkowanym entuzjazmem.

992. Sny, wiatr, barok.

Anne zastanawiała się jak będzie mi się spało po kawie. Niefajnie, chociaż muszę zaznaczyć w dyskusji, że były elementa zakłócające (obfity posiłek), czyli wnioski z eksperymentu są nieco chybotliwe. Fakty wyglądają tak, że poranek był męczący, mogłam zapomnieć o przytulnym pochrapywaniu do deszczu za oknem, mój umysł kilkakrotnie wędrował w niezwykle realistyczne sny w których myślałam za każdym razem "o cholera, to sen, obudź się". Pamiętam wątek, gdy siedziałam w kuchni w Polsce i pytałam babci, co w takim razie mam kupić na obiad, bo nic na dzisiaj nie ma. Ale to nie była babcia Mania, tylko babcia Frania, która rzuciła mi dziwne spojrzenie, zamknęła laptopa i wziąwszy go pod pachę poszła na piętro (babcia Frania nie żyje od 14 lat i nigdy nie używała laptopa, w swojej kuchni 25 km gdzie indziej rozwiązywała krzyżówki w Przyjaciółce). Gdy za którymś razem obudził mnie płacz dziecka postanowiłam skończyć z nierozsądnymi oczekiwaniami błogiej drzemki porannej, bo dzisiaj się to nie wydarzy.

Fred ponownie się przemieścił, jest już o moich rodziców. Zadzwonił do mnie Ka, chyba tak, żeby pogadać o tym, co się dzieje u niego w pracy. Sobota deszczowa i ponura, nie nadawała się do niczego fajnego, pod wieczór niebo zbłękitniało, za to wzmógł się wiatr, który jutro rano ma u nas przekroczyć 50 km/h. Yhh. Dostałam namiar na kolejny dobry barok, The Fairy Queen Purcella w starym wykonie English Baroque Soloists pod dyrekcją Gardinera. Pozwoliłam inspektorowi Morse'owi zrehabilitować się w drugim sezonie serialu. Obejrzałam też krismasowy (!) odcinek Co ludzie powiedzą (1991). Ryszard (kot) nie wiedział, co ze sobą zrobić, wykonał kilka dramatycznych prób spacerowych, trochę był poza domem, gdy przestało padać. Ziew. Naprawdę, marnacja dnia.

990. Po równo.

Z rana wyprawa do weta (dzięki Anne, która nas podwiozła). Ryszard dostał sterydy na chyranie, krople przeciw roztoczom i przypomnienie o kolejnym szczepieniu. U lekarza zachował się jak zwykle (żywcem go nie wezmą!). Julie, weterynarz, która się nim zajęła, była bardzo miła, kompetentna i wyrozumiała. Po powrocie zrobiliśmy mały spacerek mamino-koci naokoło osiedla, potem wyszłam na długi spacer do Tamtej Wydmy.

Rybio-słony zapach i silniejszy wiatr, pomimo tego szło mi się szybko i lekko. Spotkałam młodą mewę, która chyba nie może latać (uszkodzone skrzydło, może wyżywi się zostając przy brzegu, bo innej pomocy dla dzikiego ptaka nie ma — uciekała ode mnie na piechotę, a gdy zainteresował się nią jeszcze jeden spacerowicz, zwodowała się na chwilę, żeby go zgubić) oraz tego nieszczęśnika:

Głuptak. Przy wydmie zauważyłam też sporo głośno gadających ostrygojadów, widać ruszył sezon jesiennych przelotów i zbierania się w towarzyskie stada.

Fred przez część dnia przemieszczał się z lubelskiego do opolskiego. Ciocia Ce była niepomiernie zdumiona, że nie przyjechałam z Fredem (bo my jak te bliźniaki syjamskie). W czasie mężowskiej nieobecności bardzo odeszłam od naszego typowego menu — dzisiaj znowu fasolka, pieczarki, brokuły, kefir, i chyba ogólnie jem mniej, co mi akurat odpowiada. Ponieważ Anne krygowała się przed przyjęciem pieniędzy za pomoc, zaprosiłam ją na jutrzejszy lunch. Skrobię po finansowym dnie (poranna wycieczka kosztowała mnie 90 juro), ale i tak się na to cieszę. Wieczór spokojny i ciepły, więc, żeby było po równo, zepsuł się zamek w drzwiach i podgrzewacz wody w prysznicu (odpowiedni poziom wkurwu był, więc zdjęcia zrobione i plan pójścia do biura też jest). 

Kochany zapodał mi taką nowinę, że Usz ze swoim Miłym już na poważnie rozważają możliwość emigracji z Polski. Pracują, płacąc podatki finansują ten bajzel, więc nie tylko się nie dziwię, ale kibicuję. Na wieczór trzeci odcinek Spraw Inspektora Morse'a. I sama nie wiem, strasznie to było jakieś takie pierdołowate i stare. Jak się Morse nie poprawi w następnym odcinku, to zrywam z nim, trudno.

987-988. Dogadzam sobie.

Wtorek był drugim dniem bez popijania kawy, a nawet bez herbaty, czyli radykalnie. Fred chodził po swoim mieście, umówił się z Grzesiem, którego przedstawił mi przez kamerkę. Takie tam omówienie sytuacji na świecie i przegląd nekrologów.

Łąka (ja nadal o puzzlach) została ułożona, zobaczyłam światło w tunelu przy Greatest Hits Thin Lizzy (2004), którego piosenki coraz bardziej zaczynają mi wchodzić do ucha. Wieczorem drugi odcinek Spraw Inspektora Morse'a, pod koniec byłam już bardzo senna i nawet wielki pająk, który zeskakując gwałtownie z prysznica zrobił ratowniczy trawers przez łazienkę nie podniósł mi ciśnienia. 

Co intrygujące, wczorajsza noc i dzisiejsza przespane doszczętnie, bez budzenia się i sennych niepokojów (dzisiejszego dziwacznego snu z panią Małgorzatą Lewińską), przypisuje to radykalnemu odcięciu kofeiny/teiny. A teraz już zielona herbatka jest pod ręką, chociaż gdyby nie kot dalej leżakowałabym w łóżku. Po pierwsze jednak, Ryszard łapoczynami domagał się wrzucenia zawartości saszetki do miseczki, po drugie w głowie miałam myśl umówienia się z weterynarzem na oglądanie kota, bo te ociućkane łapulki Ryszardowe mnie dobijają. Wizyta będzie jutro rano. Odhaczone obowiązki, więc rozpieszczam się. Zrobiłam podpłomyka z ziemniaków, które zostały po wczorajszym obiedzie — to jest moje śniadanie popitem kefirem, w głośnikach Thin Lizzy, czyli trochę starego (przepisy babci Mani), trochę nowego (bujanie się do muzyki irlandzkiego bandu). Za oknem ładny dzień się zapowiada. Dzień dobry, środo.
___
edit 12:50 Kochany chodzi po Nowej Alekandrii w poszukiwaniu laptopa dla mnie, tymczasem ja szósty raz słucham Whiskey in the Jar w wykonaniu Thin Lizzy. Słuchałam jej często 11 lat temu wędrując po Toronto (z dzisiejszej perspektywy była to zapowiedź lepszej przyszłości). 
___
edit 18:30

982. Tu i tam.

Rano w głowie Zima Vivaldiego, allegro non molto, nie wiadomo dlaczego, ale w związku z tym do śniadania wysłuchałam wersji Freivogel & Voices of Music, żeby nucić zimowe motywy do końca dnia.

Saren podwiozła mnie do wsi po pracy. Kot w dom. Gdy unaoczniałam go Fredowi, zza winkla objawiła się Anne szczęśliwie na łono ulicy naszej zwrócona. Więc i jej także Kochany pokazał polskie koty i psy, ogród, oraz jak je winogrona prosto z winorośli. 

Po odejściu z obsady pana Pokrzywy już mi się nie chce oglądać Midsomer Murders. W zamian pierwszy odcinek Spraw inspektora Morse'a (1987), bardzo dobry, z aktorem w wieku 45 lat wyglądającym na 60-latka.

Mąż nakupował płyt (m.in pięciopak Herbiego Hancocka) i filmów (m.in. Afonię Daneliya) i narobił w swojej głowie tłok planów, że jedzie do mamy, spotyka brata, potem wraca, potem jeszcze raz wraca, tym razem do mnie. A potem, mroczną jesienią, idziemy na koncert Sigur Rós. No i czy ja nie mam fajnie?