1136. Hello, lovebirds!

Aś zlekceważyła wszystkie porady Freda i znalazła sobie samochód taki, żeby było jej trudno. No trudno, że trudno (Kochany pomoże jej z oglądaniem samochodu dopiero w nowym tygodniu i wtedy nie będzie to mój problem). Po zjedzeniu śniadania postanowiliśmy się zrelaksować dalekim spacerem, a jako wieczorną atrakcję Fred zaproponował wizytę w kinie. Zerkając w archiwum zauważyłam, że ostatni raz byliśmy w kinie w 2021 roku. Ależ ten czas leci! Tymczasem spacer:

Po drodze mieliśmy zmienną pogodę, bo przy wyjściu było słoneczko, ale potem przyplątało się kilka chmur, na szczęście nic nam się na głowie nie skropliło (chociaż byliśmy na to przygotowani). Zrobiłam trochę zdjęć, Kochany jednosobowo rozkręcał pogo, kormorany i inne ptaki z sąsiedztwa robiły to, co zwykle, łąki pachniały krowim nawozem. Wracając z portu poczuliśmy przy jednym z podwórek coś innego: zapach marihuany. Nikt przed nami nie przechodził, okna mijanego domu też nie były otwarte, wiatr zawiewał zapach z łąk ... ciekawe, czy przypadkiem ktoś nie rozwija małej plantacji w tym dość odludnym miejscu. Zgodnie z wcześniejszym planem, we wsi Kochany zaszedł do rzeźnika rodzinnego po steki na obiad. Przy okazji pomachały nam Katlin z Ethanem i Anna jadące w różnych kierunkach za swoimi sprawami (Anna specjalnie zwolniła, otworzyła okno i zakrzyknęła Hello, lovebirds! — uważam, że to bardzo miłe, szczególnie, że jechała pod górkę). Po bardzo dobrym obiedzie, wskoczyliśmy do łóżka (Ryszard trochę się na nas za to obraził). 

Pod wieczór kupiłam bilety online i wyruszyliśmy do miasta. Autko zostało zaparkowane pod zamkniętym kościołem dominikanów, więc mogłam zrobić tę fotkę miasta z wyremontowanego mostu dla pieszych:

Duchy Inisherin to świetny film. Jeszcze go przetrawiamy i analizujemy. Farrell zasługuje na Oscara. Fred pichci wątróbkę na okołopółnocną kolację.