1194. Skupienie.

Ze strupów na głowie: wczoraj na wiesce Ryszard został zaskoczony mocnym deszczem i od tego momentu nie widziałam go do rana. Dopiero, gdy autobus wsiowy wdrapywał się na górkę (a ja razem z nim), dostrzegłam miniaturowego tygrysa spokojnie wracającego z nocnej balangi. I tak to Ryśku dostał PPPP (pierwszy posiłek późniejszym popołudniem), gdy wróciłam z pracy. 

Poza tym wiatr (zawsze) i deszcz (od czasu do czasu). Odrabiałam podorywkę na dwóch zagonach; z rana zapodałam sobie pojedyncze macchiato w Kocie (chyba to jest jakiś pomysł, gdy nie ma czasu na picie dużej kawy), lunch zjadłam przy pracowniczej kuchni, ale przyniosłam go w pudełku ze Stockwell Artisan (Emma, nasza główna kucharka, miała ostatnią szychtę — po 11 miesiącach zwolnili ją z dnia na dzień). W domu Ryszard poprosił o dwiealbotrzy dokładki i zasnął zniechęcony pogarszającą się pogodą. Fred mi zameldował, że na powrót jest u moich rodziców, że Rozalkę boli brzuszek, że udało się mu namówić jeszcze jedną osobę do udziału w projekcie oraz że spotkał się ze znajomą w Bolesławcu, w związku z czym wie, że w Oleńce nie warto ani jeść sandacza, ani tym bardziej nie należy tam pić kawy, bo się robi smutno. Ja zameldowałam Fredowi, że przyszło mu zapytanie z Social Welfare, czy jego circumstances się zmieniły, a jeśli umarł, to że bardzo im przykro i przepraszają, że pytali. Kontynuuję kwestię robienia zamiast myślenia i rozkoszowania się drobnostkami. Mówię do siebie na głos, kot właśnie wysłuchał w kuchni mojego wykładu na temat wojny domowej w Irlandii. Pora na czytanie Skarżyńskiej do snu. A jutro zaczęte będzie bez budzika!