2013. Lato.

Obudziłam się, gdy przyszłoś. 3:42 am. Witaj :)
___
edit 18:00 Rano: rozmowa z mamą; rozmowa z Perlistym; Kochany wrzucił do pralki kino dla kotów (maluchy gapiły się jak zaczarowane w przewalającą się pościel), po czym poszliśmy nad morze na terapię sensoryczną:

Po powrocie zastana taka sytuacja:

Szybka zmiana outfitu i wyjechaliśmy (soundtrack: U2) do El Paso na naleśniki podlane kawą oraz małe zakupy w Tesco. Zrobiliśmy kółeczko spacerowe po mieście i nie mogło się obyć bez tego, żeby się ktoś nie przyczepił. Jak miał na imię? Nie zrozumiałam, ale nam powiedział, co o nas myśli, gdyż podobno świecimy jasnym światłem. Spoko. Don't worry about me, rzekł odchodząc od nas po raz wtóry. Nie, że worry, ale pić mógłby przestać. Oh well. Do domu (soundtrack: Marillion). Po raz kolejny w ogródku zdybaliśmy imigranta, był głośny i domagał się wjazdu na chatę, nihil novi. Ugotujemy się przez niego przy zamkniętych oknach. Obiad. Stan po obiedzie:

___
21:40 Obejrzeliśmy Wszyscy mówią: kocham cię (1996), kolejny film Allena, którego do tej pory nigdy nie widziałam, choć minęło prawie trzydzieści lat. Ech. Mleczaki fajne, Bronia próbowała oglądać z nami, Mania wolała uprawiać sport, potem obydwie się pospały, Bronia u mnie na kolanach. W Kuchniosalonie gorąc piekielny, na zewnątrz przyjemny, ciepły wieczór, z dźwięków tylko szum morza.
___
23:10 wróciliśmy ze spaceru po niebieskiej plaży; sporo osób rozstawiło namioty, rozpaliło ogniska, spędzą tam najbliższe godziny. Na horyzoncie nadal nie widać gór.

Piękna letnia noc się zapowiada; przed domem przywitał nas imigrant, który od razu upolował jakąś ćmę; pościel wyschła, łóżko pachnie świeżością; Mleczaki zdrowe, wyspane i rozrabiają.