2016. Czwarty dzień lata.

Wczorajsza przygoda internetowa uświadomiła mi, że niektórych haseł nie zmieniałam od wieków. I że trzeba przepisać je do nowego kajecika, bo bazgry o kontach nieaktywnych zachodzą na siebie, niczego już nie przypominają, tylko wprowadzają chaos doprawiony szczyptą nostalgii za umykającym czasem i znikającą pamięcią.

A to małe potaty o poranku:

Wzorując się na poniższej grafice ilustrującej stadia rozwoju potata, Bronia będzie raczej Big Long, a Mania raczej Big Potat.

W pracy przyjemnie, cicho. Jacyś ludzie się odzywają, ale to nic pilnego. W czasie przerwy zaszłam do Czarnej, dosiadła się do mnie niejaka Bridget, która zapodała mi informację, że jest medium. Rozmowa zaczęła się od tego, że zapytała mnie skąd jestem. Obstawiała Francję. Zupełnie nieintencjonalnie mój akcent wędruje w jakieś regiony zachodnio-niemiecko-galijskie, ale zdarzyło mi się też, że osoby z Dolnego Śląska podejrzewały, że jestem raczej skądinąd, najwyraźniej wieś wielkopolska, moja pierwsza językowa tożsamość, zostanie ze mną do końca.

Czytelniczo teraz już tylko Gorzko, gorzko, skupienie, bo książka jest długa i ciekawa. Zadzwonili do mnie z RR Books, niestety nie mogą na razie nigdzie znaleźć książki Eileen. Przyjęłam to do wiadomości, jednocześnie zmotywowałam się do poszukania książki używanej. Znalazłam.

Koniec szychty o drugiej. Szef nam macha, wsiadam do autka, lecimy do konkurencyjnego weta zrealizować dwa vouchery od Royal C (jedna z pań twierdzi, że mam doppelgängera, bo już tu byłam ze swoim potatem — oczywiście, że mam, ale sądziłam, że zostawiłam ją w Polsce, raz nieomal miałam z jej powodu kłopoty na logice u profa Zygmunta), potem do TK Maxa, kupić ogranicznik do drzw, który nie został kupiony, gdyż go nie było (zamiast tego, do torby wpadła mi bawełniana kamizelka Chinti & Parker i wilczy T-shirt w paski Each x Other).

Wracamy do domu; czytam, Kochany gotuje, pożeramy kalafiora, dzwonię do mamy z zapytaniem, czy wczoraj mieli oberwanie chmury, ale w cudownym miejscu takie rzeczy się nie zdarzają. Zielona herbata i blogowanie (wyłączenie tej funkcji w smartfonie jest zbawienne dla głowy). W ogrodzie dopełniam glebą i wynoszę za dom donice z zapadającymi w letni sen cebulami narcyzów, zajmuje mi to kilka minut. Potem idziemy z Kochanym na wieczorny, godzinny spacer nad morze; zielona sałata tym razem wybiła tuż przy kawiarence, szuram.