2030. Osiemnasty dzień lata.

Z rana kamień z serca, Mania odzyskała czucie w pyszczku, zjadła śniadanie z dokładką, a w nim pół tabletki. Znalazłam też pod tapczanem sitko ze zlewu — ktoś w nocy miał przednią zabawę. 

Po pracy, zamiast wracać do chałupy, jak normalne ludzie, zaczęliśmy z Kochanym meandrować: najpierw pojechaliśmy kupić chleb w Lidlu, potem dalej, do Oldbridge. Kawa, lody, spacer; parno (po irlandzku) i pochmurno. Przy tea roomie gwar ludzki jeszcze spory, ale im dalej, tym spokojniej; w lawendach buczenie trzmieli.

Wyjechaliśmy z parku krótko przed zamknięciem. W domu szkraby już na nas czekały. O szóstej, gdy Fred zaczął robić obiad, wypadało zapodać małej antybiotyk. Jaka męczarnia! Namawialiśmy ją pół godziny na zjedzenie ociupinki, w której schowana była tabletka, odmówiła z dziesięć razy. Udało się, gdy wzięłam ją na kolana i wygłaskałam, z miseczką położoną obok, nienachalnie. To może zjem kotomamo, ale wcale mi nie smakuje. Po wyczerpujących negocjacjach (Bronia skorzystała, dostała kolację dwa razy, żeby jej nie było smutno), siostry poszły spać. Mleczaki wyczuwają napięcie i reagują niesamowicie ciekawie, Mania wchodzi w rolę chorej, Bronia w rolę starszej siostry (jest cierpliwa, dosłownie słychać jak w tym łebku trybiki pracują) i wszystko chce zakopywać (resztki jedzenia, siuśki siostrzane); między sobą gadają po kociemu, trajkoczą i ćwierkają.

Dokończyliśmy Bartona Finka (1991) braci Coenów (fotele zajęte przez koty, półleżę na wersalce, Kochany wygniata się na twardym krześle). Jeszcze jasno, poćwiczę ramiona, porozważam rzeczy leżące odłogiem.